Με «τσουχτερά» διόδια άνοιξαν και πάλι τα Τέμπη, ενώ -λόγω της νέας αναπροσαρμογής του ΦΠΑ- από την 1η Ιουλίου έρχονται και καινούργιες αυξήσεις! Πρόκειται για την τρίτη αναπροσαρμογή τιμών από τον Μάρτιο του 2009, ενώ τον ίδιο μήνα του 2008 που ο αυτοκινητόδρομος πέρασε στην αρμοδιότητα της κοινοπραξίας, είχαν επιβληθεί αυξήσεις-φωτιά από 97% έως και 180%, ανάλογα με την κατηγορία του οχήματος. Τότε είχαν επίσης διπλασιαστεί οι σταθμοί των διοδίων. Ο οδηγός ΙΧ που κάνει τη διαδρομή Ράχες Μαλιακού - Κλειδί Ημαθίας, θα πληρώνει 11,1 ευρώ έναντι 7,7 πέρυσι, που σημαίνει αύξηση της τάξης του 44%! Ανάλογες είναι οι επιβαρύνσεις και στις υπόλοιπες κατηγορίες οχημάτων.
Η αποκατάσταση της ασφάλειας στην κοιλάδα των Τεμπών περιλαμβάνεται στις υποχρεώσεις του αναδόχου και -σύμφωνα με τη σύμβαση του 2007- έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί ως τον Μάρτιο του 2009. Η μελέτη είχε υποβληθεί πάντως λίγες ημέρες πριν από την κατολίσθηση. Το κόστος των εργασιών περιλαμβάνεται στο τίμημα του έργου (1,31 δις ευρώ), από τα οποία τα 243 εκατομμύρια αποτελούν τη συμβολή του δημοσίου και της Commission. Η κοινοπραξία υποστηρίζει ότι έδωσε επιπλέον πέντε εκατομμύρια, το υπουργείο Υποδομών το αμφισβητεί και η διαφορά θα παραπεμφθεί στη διαιτησία.
Το άνοιγμα των διοδίων (δείτε σχετικά), επαναφέρει ένα μείζον ζήτημα. Την επαναφορά του κρατικού... Προκρούστη (περιώνυμου μυθικού ληστή που ζητούσε «διόδια» για να σ’ αφήσει να περάσεις και που σκότωσε ο Θησέας). Μας ζητούν να πληρώνουμε δια βίου εταιρίες, για δρόμους που έχουν φτιαχτεί με τα λεφτά μας! Το ότι ο συγκεκριμένος δρόμος ονομάζεται... ΠΑΘΕ, είναι ίσως ενδεικτικό μιας κάποιας «φιλοσοφίας». Κατά τ’ άλλα φταίμε εμείς, εγώ, εσείς και κυρίως οι… δημόσιοι υπάλληλοι για την κατάσταση αυτής της φαιδρής αποικίας, της ένδοξης Μπανανίας των αποικιοκρατικών συμβάσεων και της εξοργιστικής ανά τους αιώνες ξενοδουλείας...
Την ώρα που η πανελλαδική πρωτοβουλία κατά των διοδίων «φουντώνει» κι έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου, μέσα σε όλες τις εναντιώσεις που εγείρονται τελευταία, ας εντάξουμε κι αυτό το αίτημα: Κανένα χαράτσι στους πραγματικούς κυβερνήτες της τραπεζικής, εργολαβικής και τηλεοπτικής δημοκρατίας της Ψωροκώσταινας.

ΥΓ: Μέτοχοι της κοινοπραξίας "Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου ΑΕ" είναι οι: Hochtief PPP Solutions (35%), Άκτωρ Παραχωρήσεις ΑΕ (20%), J&P Άβαξ (16,25%), Vinci Concessions SA (13,75%), ΑΕΓΕΚ (10%) και Αθηνά ΑΤΕ (5%).

Did you see the frightened ones?
Did you hear the falling bombs?
Did you ever wonder why we had to run for shelter when the
promise of a brave new world unfurled beneath a clear blue
sky?
Did you see the frightened ones?
Did you hear the falling bombs?
The flames are all gone, but the pain lingers on.
Goodbye, blue sky
Goodbye, blue sky.
Goodbye.
Goodbye.
Goodbye.

Προς Θεσσαλονικείς γ΄ επιστολή φαύλου

Αδελφοί
Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου, ανάμεσα στον πιο όμορφο κόσμο της χώρας, έστω κι αν το κάνουμε τόσο άσχημα. Στην εξώπορτα του δυτικού πολιτισμού, στην μεσοτοιχία τριών ηπείρων. Ανήκουμε στη δύση και στη Βίσση, παραμένοντας ανατολή. Στην αρχαιότητα ο Πλούταρχος έγραφε για τον Φοίβο Απόλλωνα (“Βίοι Παράλληλοι”) ενώ σήμερα ο Φοίβος γράφει για τον Πλούταρχο (“Βίοι Παράλυτοι”). Yassou sahlamaria! Σε μια χώρα που στην μισή της ιστορία λατρεύτηκε το κάλλος και στην άλλη μισή ο κάλος. Στην μοναδική χώρα του κόσμου που η πρωτεύουσα αρχίζει από άλφα κι η συμπρωτεύουσα από θήτα. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Σχεδόν παντού ο βορράς είναι ο ανεπτυγμένος κι ο νότος ο φτωχός, όμως εδώ ο βορράς δόθηκε βορά στα θηρία των υποσχέσεων. Στην μόνη χώρα με δύο πεντακάθαρα ίχνη από πέλματα γιγάντιων τεράτων, γιατί τι άλλο είναι η Πελοπόννησος και η Χαλκιδική; Και μη μου πείτε τώρα ότι επηρεάζομαι από όσα διαβάζω στα περιοδικά έρευνας και μεταφυσικού (ευκαιρία να στείλω χαιρετίσματα μετά από τρεις δεκαετίες στον αγαπητό συμμαθητή Στέφανο Ελμάζη, που εκδίδει ένα τέτοιο). Κι αν θέλετε να περιοριστούμε στον μικρόκοσμο της πόλης μας, αυτή επιβεβαιώνει -εκλογικώς ειδέσθαι- τα αρχικά των λέξεων Νομαρχία και Δημαρχία: ΝΔ. Έτσι απλά, σεμνά και ταπεινά. Μια πόλη που αφιέρωσε κεντρική οδό στον Ερμή αλλά όχι και στον Δία. Που έχει οδό που λέγεται πιπί γερμανού, αεροδρόμιο Μακεδονία, λιμάνι Μακεδονία, εφημερίδα Μακεδονία και άλλα πολλά. Όμως, μέσα στο καλοκαιράκι, ανοίγουμε πανιά γι’ αλλού. Μπορεί η αγάπη του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα να λουζόταν στον Γκουανταλκιβίρ -όπως τραγουδάει ο Μανώλης Μητσιάς- αλλά οι συμπολίτες μας προτιμούν να λούζονται στον τρίποδα με τα δύο προσπελάσιμα πόδια, την Χαλκιδική. Κι είναι καιρός να τεθούν τα κρίσιμα ερωτήματα της ονοματοθεσίας: Τι στραβό έχουν τα Πλάγια; Γιατί υπάρχει Μαρμαράς κι όχι πλακατζής ή σιδεράς; Γιατί υπάρχει Βαρβάρα κι όχι Μαρία; Ποιος νευρίασε τη Φούρκα; Πόσα χρόνια μετράει το Πολύχρονο; Τι αλλάζει στην Μεταμόρφωση; Γιατί είναι έτσι η Τρυπητή; Τι σχέση έχει το Πόρτο Κουφό με τον Σουφλιά; Γιατί Cash άνδρα κι όχι με δόσεις; Τόσα αυθαίρετα κι ανεξήγητα ονόματα! Ωστόσο, άλλο είναι εκείνο που προέχει: Να προστατεύσουμε αυτό τον τόπο, να μην βρωμίσουμε τη θάλασσά του, μην μετατραπεί σε mar mar ass. Γιατί, μπορεί να κάνουμε διάλογο για την παιδεία, αλλά δεν φαίνεται να έχουμε παιδεία για διάλογο…Κι όπως λέει και μια μαντινάδα (όχι του κ. Μπαρμπουνάκη) “το βράδυ κλείνει η αγορά και τα μπαράκια ανοίγουν, κράτα τους καταναλωτές μην τύχει και ξεφύγουν”.

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

Τώρα, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί.
Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά, η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζώων, όπως και στον ανθρώπινο κόσμο, δεν υπάρχει καμιά συνήθεια πιο εξευτελιστική, πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός τόσο εκφυλισμένος που κάποτε -τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας του- δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών, των εκμεταλλευτών και του κράτους.
Και οι μάζες; Αλίμονο! Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου, συγκεντρωτικού πολιτισμού του κρατισμού.

Mikhail Bakunin

Το νομικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης και οι ηθικολογίες της θρησκείας έδωσαν σύντομα κύρος και αυθεντία στις χυδαίες αυτές πρακτικές. Το ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έπρεπε να παραμένει αγράμματο και ανεκπαίδευτο, επιφορτισμένο με σκληρή δουλειά για να παράγει το πλεόνασμα που απολάμβαναν οι λίγοι, με ελάχιστη τροφή για να επιβιώσει και να μπορεί να δουλεύει, δίχως καμιά ελπίδα να ξεφύγει από την άθλια αυτήν κατάσταση, όλα αυτά γίνονταν σχεδόν αξιωματικώς αποδεκτά από την κουλτούρα του παλιού κόσμου: αποτελούσαν την αποσιωπημένη μείζονα προκειμένη της. Όπου η κουλτούρα αυτή επέζησε αναλλοίωτη, τα χαρακτηριστικά αυτά εξακολουθούν ως ένα μεγάλο βαθμό να ισχύουν.

Lewis Mumford

Το 1816 οι κάτοικοι της Άνδρου ζητάνε την βοήθεια του Γιουσούφ Εφέντη: «Ενδοξότατε και Μεγαλοπρεπέστατε Γιουσούφ Εφέντη, την Ενδοξότητά σου ταπεινώς προσκυνούμεν ημείς οι ταπεινοί σκλάβοι σου. Η χρεία και η ανάγκη μας παρακινούν ελπίζοντες στην ευσπλαχνία σου (...) στο να σου φανερώσωμεν και εγγράφως τα όσο αδίκως και παραλόγως μας έχει παρμένα ο Γραμματικός Αντωνάκης Καμπάνης στο τεφτέρι του Γραμματιλικίου του (...) επειδή δια να στρωθεί τεφτέρι, δεν κάνει σύναξιν παρά την πάλαιαν συνήθειαν του χωριού μας αλλά συνάζει κάποιους λωλούς οι οποίοι όντας μεθυσμένοι απ’ αυτόν, δεν μας αφήνουν να ομιλήσουμε εκείνο το οποίο ήτο παλαιά συνήθεια και τα δίκαιον και σου εφανερώσαμεν ότι είμεθα ευχαριστημένοι και δεόμεθα εις τον θεόν να σου χαρίζει χρόνους και να ευτυχήσει το ντοβλέτι σου».
Οι κάτοικοι της Σκύρου ζητάνε την βοήθεια του Καπουδάν Πασά: «Βλέποντες την αθλίαν κατάστασιν της κοινότητας και δοκιμάζοντες τα μύρια κακά και ζουλούμια, όπου μας έχουν πουλημένους αυτοί οι διοικηταί κοτζαμπάσηδες και μας κατήντησαν από τα βαρύτατα δοσίματα και ζημίες δια να κατασκορπιστούμε από την νήσον μας ρίχνοντας μας τεφτέρι ανυπόφερτο έξω από τις δυνάμεις μας»...

Δ. Παπαγεωργίου – 1909

Η αστική τάξη γνωρίζει τι είναι οι ταξικές διαιρέσεις και τι συνεπάγεται η πάλη των τάξεων. Είναι η δουλειά της να προωθεί τα συμφέροντα της με απηνή ευρωστία.
Η πολιτική είναι το σύστημα της κατάληψης της εξουσίας και της διατήρησης και άσκησης της εξουσίας. Μπορεί να είναι αναγκαίο να ζητήσουμε από τους πολιτικούς να φύγουν. Οσοδήποτε δυναμική και κατανοητή είναι η διακήρυξη αυτού του «αφήστε μας ήσυχους», δεν είναι αρκετή. Αυτό που χρειάζεται να κατανοηθεί είναι ότι η συγκροτησιακή βάση του κράτους δεν εδράζεται στην πολιτική τάξη. Αυτό που πρέπει να αναιρεθεί είναι η μορφή του κράτους, το οποίο ο Marx συνόψισε ως «τη συγκέντρωση της αστικής κοινωνίας». Εν ολίγοις, η δυσαρέσκεια με τους πολιτικούς ισοδυναμεί με -παραφράζοντας τον Marx- μία κριτική των χαρακτήρων-μασκών, η οποία εκτρέπεται από την κοινωνική συγκρότηση της ύπαρξης τους και λόγω αυτού καταφάσκει το κράτος ως εάν να ήταν ένα «ανεξάρτητο ον το οποίο κατέχει τις δικές του διανοητικές, ηθικές και φιλελεύθερες βάσεις» (Karl Marx). Ισοδυναμεί λοιπόν σε μία απλή εξέγερση για ένα ενάρετο κράτος –ένα κράτος, δηλαδή, το οποίο διασφαλίζει το bonum commune της αστικής κοινωνίας. Η δυσαρέσκεια είναι σημαντική. Ωστόσο, εάν θέλει να λάβει υπόψη τον εαυτό της σοβαρά, θα πρέπει να αποκαλύψει το σαθρό χαρακτήρα της αστικής κοινωνίας και του κράτους της και να το κάνει αυτό αναγνωρίζοντας ότι είναι η δική της κοινωνική πρακτική που συγκροτεί το χαώδη κόσμο του κεφαλαίου.

Werner Bonefeld – «Παγκοσμιοποίηση: Κρίση ρύθμισης ή κρίση κεφαλαίου;»