"Το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε γύρω-γύρω και να συζητάμε για βιβλία και λογοτεχνία και να βάζουμε στα ποτήρια μας κι άλλο κρασί. Ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο νόημα για μας. Είχαμε βέβαια και τις περιπέτειές μας: τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την αστυνομία. Προκόψαμε με το ποτό και με την τρέλα και με τη συζήτηση, όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν κάρτα"...

Charles Bukowski

Ένα πληρωμένο τραγούδι

Φιμώνω τοίχους, ταΐζω μηχανές
για την καρδιά ενός χτήνους καταπίνω φωτιές
πληρώνω ερωμένες, σιωπές ,εκβιαστές.
Τραυλίζω μύθους, σκαλίζω πληγές
για την καρδιά ενός χτήνους κυνηγιέμαι απ' το χθες
πληρώνω καταθλίψεις, ενοχές, διαστροφές.
Όμως πληρώνομαι γι' αυτό, πληρώνομαι
μ' ανώδυνες μικρές διαδρομές
πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα.
Πληρώνομαι απ' αυτήν, πληρώνομαι
μα ξαγρυπνάω γυρεύοντας
τα άχρηστά της δώρα.
Από εύσπλαχνους δήμιους ζητάω αναβολές
για την καρδιά ενός χτήνους τρέφομαι με ψευτιές
πληρώνω φίλους-σκύλους, διαλυμένες γιορτές.
Φιμώνω τοίχους, ταΐζω μηχανές
για την καρδιά ενός χτήνους καταπίνω φωτιές
πληρώνω ερωμένες, σιωπές, εκβιαστές.
Όμως πληρώνομαι γι' αυτό, πληρώνομαι
μ' ανώδυνες μικρές διαδρομές
πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα.
Πληρώνομαι απ' αυτήν, πληρώνομαι
μα ξαγρυπνάω γυρεύοντας
τα άχρηστά της δώρα.

Γιάννης Αγγελάκας

Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα

Οι μέρες είναι μαγικές

όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο

όταν δεν έχει θάνατο

του πρωινού καφέ η κουβεντούλα.

Οι μέρες είναι φυλακές

όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους

οι μέρες είναι φυλακές

όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές.
Ο χρόνος είναι μαγικός

όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια

όταν γερνάμε σίγουροι

με το κεφάλι στο λαιμό μας.

Ο χρόνος είναι πανικός

όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες

ο χρόνος είναι πανικός

όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή.
Η πόλη είναι μαγική

όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο

όταν δεν γίνονται έφοδοι

στα καφενεία και στους σινεμάδες.

Η πόλη είναι ασφυκτική

όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη

η πόλη είναι ασφυκτική

όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί
(Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα

σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή).

Ωχρά Σπειροχαίτη

Τα τρικυκλα εγιναν... βιτριολι! (από το http://fygokentros.blogspot.com:80/)
Το (παρα)κρατος των Κοτζαμανηδων δε λεει να πεθανει, ακομα κι αν σημερα εχουν πεθανει ή εξοντωθει πολιτικα οι θεμελιωτες του. Ειναι πανω απο προσωπα και πολιτικες. Εχει ριζωσει τοσο βαθεια στους πυλωνες της κοινωνιας μας,ωστε εγινε καθεστως. Ενα αειθαλες, εφταψυχο τερας που σαν παρασιτικος κισσος αναρριχαται σε ολα τα επιπεδα του κρατους και στραγγαλιζει τη δημοκρατια. Οι "αγανακτισμενοι πολιτες" που επιτιθονταν στις συγκεντρωσεις της αριστερας τη δεκαετεια του '60, εδωσαν τη θεση τους σε καραφλους "αγανακτισμενους πολιτες" που λιντσαρουν μεταναστες κι ενιοτε τους μαχαιρωνουν μεσα στα ιδια τους τα σπιτια. Ο χαφιεδισμος κι οι εκβιασμοι μεσα στους εργασιακους χωρους γνωριζουν εκ νεου μια θεαματικη "ανθιση", στα πλαισια μιας γενικευμενης θρασυτατης επιθεσης κατα των στοιχειωδων εργασιακων κεκτημενων,απο εργοδοσια και κυβερνητικες πολιτικες της δεξιας. Η νεα γενια συναισθανεται πως ισως ειναι η πρωτη μετα απο πολλες δεκαετειες, που θα ζησει χειροτερα απο την προηγουμενη, βλεποντας με τρομο την απιστευτη οπισθοδρομηση των δικαιωματων και την ξαφνικη επανα-συντηρητικοποιηση της ζωης. Η αστυνομοκρατια επιστρεφει στους δρομους και τις γειτονιες,και ολα τα παραπανω μαζι συντεινουν σε ενα πραγμα:Oτι ο φοβος βασιλευει και παλι στην ελληνικη κοινωνια. Ενα κλιμα διαχυτου φοβου και μια ψυχροπολεμικη,μετεμφυλιακη αυρα καλυπτει τις ζωες μας,ειδικα στην πρωτευουσα, που ειναι και το θεατρο των τελευταιων εξελιξεων. Το ευηχο και βολικο παραμυθι της "εθνικης συμφιλιωσης" δεν σβησε τις μνημες του παρελθοντος, κι ο ζοφος της κρατικης και παρα-κρατικης τρομοκρατιας οχι μονο δεν διαλυθηκε με τον καιρο, αλλα αντιθετως βρισκει μεσα στις τελευταιες κοινωνικες αναταραχες και την οικονομικη ανασφαλεια της εποχης, προσφορο εδαφος για να επανελθει ενεργα στο προσκηνιο. Οι βρυκολακες ειναι εδω και παλι. Στην πραγματικοτητα ποτε δεν ειχαν φυγει. Απλα μεσα στις δεκαετειες αλλαζαν μορφες και μεσα. Το τρικυκλο εγινε...βιτριολι.

http://pakou.wordpress.com/
Τρία βιντεάκια για τη χαμένη φαντασία και την τρέλα που η απουσία τους αποχρωματίζει τις ζωές μας