Στην επιθυμία μιας αιώνιας ζωής, οι άνθρωποι θεώρησαν το θάνατο σαν κάτι περαστικό, σαν ένα λυπητερό σταθμό και σκύβοντας μπροστά στο "μυστήριό" του έφθασαν να τον ευλαβούνται. Ακόμα πριν να μάθουν να κατεργάζονται την πέτρα, το μάρμαρο και το σίδερο για να προφυλάγουν τους ζωντανούς, ήξεραν να δουλεύουν τα υλικά αυτά για να τιμούν τους πεθαμένους. Οι εκκλησίες και τα καμπαναριά κάτω από τους θόλους και τις αψίδες τους και μέσα στα αναλόγιά τους, έκλειναν πλούσιους τάφους, ενώ δίπλα τους γκρεμίζονταν φτωχές καλύβες που άθλια υπεράσπιζαν τους φτωχούς. Η ευλάβεια των νεκρών από τα πρώτα χρόνια, έχει φέρει εμπόδια στην πρόοδο των ανθρώπων. Είναι η "προπατορική αμαρτία" το νεκρό βάρος, η μπάλα που σέρνει η ανθρωπότητα.
Οι πρόγονοί μας… τα περασμένα… οι νεκροί… Οι λαοί χάθηκαν απ' αυτόν τον τριπλό σεβασμό. Η Κίνα βρίσκεται ακόμα στο ίδιο επίπεδο που βρισκόταν πριν από χιλιάδες χρόνια, γιατί κράτησε για τους νεκρούς την πρώτη θέση στην οικογενειακή εστία. Στον αιώνα του ηλεκτρισμού ο άνθρωπος πιστεύει ακόμα στον Παράδεισο, στους θεούς της εκδίκησης και της συγγνώμης, για να σεβαστεί τις ιδέες των προγόνων του.
Όλες μας οι γιορτές και οι δοξολογίες, είναι επέτειοι θανάτων και σφαγών. Οι νεκροί φράζουν τις πολιτείες, τους δρόμους, τις πλατείες. Τους συναντά κανείς μαρμαρένιους, πέτρινους και χάλκινους. Το όνομα του δρόμου δεν δείχνει την κατάστασή τους, το σχήμα, τη στάση, τη θέση τους. Μας θυμίζει τον άγιο Ελευθέριο ή τον ιππότη της Barre, ανθρώπους που στο κάτω-κάτω η μόνη τους ιδιότητα ήταν να πεθάνουν.
Γυναίκες που μπορούν να σας πουν τη χρονολογία των βασιλιάδων της Γαλλίας χωρίς κανένα λάθος στην ημερομηνία, δεν ξέρουν πώς να περιποιηθούν το παιδί που βγάζει την πρώτη κραυγή της ζωής. Ενώ αφήνουν την κοπέλα πλάι σ' εκείνον που ψυχομαχά, φροντίζουν με τη μεγαλύτερη προσοχή να την αλαργάρουν από εκείνη που θα ανοίξει την κοιλιά της στη ζωή. Οι άνθρωποι που δεν σέβονται καθόλου το ζωντανό τους οργανισμό, που τον εξασθενούν, τον δηλητηριάζουν, τον βάζουν σε κίνδυνο, ξαφνικά παίρνουν έναν κωμικό σεβασμό για το λείψανό τους.
Η ευλάβεια στους νεκρούς είναι μια από τις πιο χοντρές πλάνες των ζωντανών. Είναι ακατανόητο το ποσό της ύλης που ξοδεύει η ανθρωπότητα για να διατηρεί αυτή την ευλάβεια. Αν όλη αυτή τη δύναμη τη χρησιμοποιούσαν για να περιποιούνται τα παιδιά, χιλιάδες απ' αυτά θα σώζονταν από τις ασθένειες και το θάνατο. Αν ο κουτός σεβασμός στους νεκρούς χανόταν για να παραχωρήσει τη θέση του στο σεβασμό προς τους ζωντανούς, η ανθρώπινη ευτυχία και υγεία θα επουλώνονταν σε αφάνταστο βαθμό.
Οι άνθρωποι δέχονται την υποκρισία των νεκροφάγων, από το παπά που δίνει τον αγιασμό μέχρι τον έμπορο του αιώνιου οικοπέδου, από τον πωλητή των στεφάνων μέχρι το γλύπτη των νεκρικών αγγέλων. Μέσα σε γελοία κασόνια που τα οδηγούν και τα συνοδεύουν λογής-λογής χοντροειδή νευρόσπαστα, σηκώνουν τα ανθρώπινα απομεινάρια και τα κατατάσσουν ανάλογα με την οικονομική θέση του καθένα, ενώ θα ήταν αρκετή μια καλή υπηρεσία μεταφοράς, άμαξες ερμητικά κλεισμένες κι ένας καλός φούρνος, καμωμένος σύμφωνα με τις τελευταίες ανακαλύψεις τις επιστήμης. Επειδή οι άνθρωποι είναι αμαθείς, γι' αυτό περιστοιχίζουν με δογματικούς πιθηκισμούς ένα φαινόμενο τόσο απλό όπως είναι ο θάνατος.
Αν, όμως, πάρουμε το ζήτημα από τη γενική του άποψη, θάνατος δεν υπάρχει. Μόνο η ζωή υπάρχει. Ύστερα από εκείνο που λέμε θάνατο, τα φαινόμενα της μεταμόρφωσης εξακολουθούν. Το οξυγόνο, το υδρογόνο, τα αέρια, τα μέταλλα, φεύγουν σε διάφορες μορφές, σμίγουν σε νέους συνδυασμούς και συντελούν στο σχηματισμό νέων ζωντανών οργανισμών. Θάνατος δεν υπάρχει, παρά μόνο κυκλοφορία των σωμάτων, αλλαγή στην όψη της ύλης και της ενέργειας, ακατάπαυστη εξακολούθηση σε χρόνο και διάστημα της παγκόσμιας ζωής και δράσης.
Το να περιποιείται κανείς ένα κουφάρι, να ντύνεται στα μαύρα, να φορεί κρέπια, δεν φανερώνει την ειλικρίνεια του καημού του. Αυτός που ακολουθεί με σεβασμό μια νεκροφόρα, λύσσαξε χθες για να λιμοκτονήσει τον μακαρίτη κι εκείνος εκεί μαλλιοτραβιέται πίσω από το πτώμα κάποιου που δεν έκανε τίποτα για να τον βοηθήσει, ενώ ίσως ήταν ακόμα καιρός για να του σώσει τη ζωή. Κάθε μέρα η κεφαλαιοκρατική κοινωνία σπέρνει το θάνατο με τη κακή της οργάνωση, την αθλιότητα που δημιουργεί, την έλλειψη της υγιεινής, τις στερήσεις και την αμάθεια από τις οποίες υποφέρουν τα άτομα. Υποστηρίζοντας λοιπόν μια τέτοια κοινωνία οι άνθρωποι, είναι οι ίδιοι οι αίτιοι της κακομοιριάς τους κι αντί ν’ αναστενάζουν μπροστά στο πεπρωμένο, θα έκαναν καλύτερα να εργαστούν να καλυτερεύσουν τους όρους της ύπαρξης τους, για να δώσουν στην ανθρώπινη ζωή το ανώτατο όριο της ανάπτυξης και της έντασης.
Η ευλάβεια στους νεκρούς, επειδή βασίζεται πάνω στην αμάθεια, την ανοησία, την ευπιστία, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί παρά μόνο με την υποκρισία και το φόβο μήπως πειράξουμε τις προλήψεις του γείτονα. Οι ελεύθεροι άνθρωποι πρέπει να απελευθερωθούν από την κακή αυτή ιδέα, ν’ αφήσουν κατά μέρος αυτές τις παιδιάστικες θρησκοληψίες και να αντιτάξουν την αντίληψη της ωφέλιμης προσπάθειας και της αρμονικής ζωής.

Albert Libertad - "Η ευλάβεια του ψοφιμιού"

Η λέρα δεν ήταν ανθρώπου λέρα, του θανάτου ήταν και των ανθρώπινων ατμομηχανών. Όλο αυτό το φόρεμα της σκόνης… όλος αυτός ο πολιτισμός λερώνοντας το τρελό χρυσό σου στέμμα κι όλες εκείνες οι θολές σκέψεις του θανάτου και τα σκονισμένα χωρίς αγάπη μάτια και τα απομεινάρια κι οι μαραμένες ρίζες στο σωρό από άμμο και πριονίδι, τα δολάρια του πληθωρισμού, το πετσί της μηχανής…
Έτσι άρπαξα το χοντρό σκελετό του ηλιοτρόπιου και το κράτησα σφιχτά στο πλευρό μου σαν σκήπτρο κι έδωσα το κήρυγμα στην ψυχή μου και στην ψυχή του Jack κι όποιου μ’ ακούσει.
Δεν είμαστε η λέρα στο πετσί μας, δεν είμαστε η φοβερή ανεμοδαρμένη σκονισμένη άχαρη ατμομηχανή, είμαστε όλοι όμορφα χρυσά ηλιοτρόπια μέσα μας, ευλογημένοι από την ίδια μας της σπορά με τα χρυσά μαλλιαρά γυμνά τέλεια κορμιά μας που γίνονται τρελά μαύρα κανονικά ηλιοτρόπια το ηλιοβασίλεμα και τα κρυφοκοιτάμε κάτω από τη σκιά της τρελής ατμομηχανής της ακροποταμιάς του δειλινού του Frisco του βραδιού της ξάπλας και της φαντασίας.

Allen Ginsberg – «Το δίδαγμα του ηλιοτρόπιου»

"Κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής χαρακτήρισε την ενέργεια άκρως εγκληματική, χωρίς πολιτικά χαρακτηριστικά". Αυτά -μεταξύ άλλων- για τη χθεσινή βομβιστική ενέργεια κατά Αφγανών από τον Ροδοπαίο πολιτικό, αυτά έγραψαν και τα παπαγαλάκια. "Χωρίς πολιτικά χαρακτηριστικά"!!! Ακόμα να λυθούν οι απορίες , τα ερωτηματικά και οι αμφιβολίες μας;

...Κι όμως ολόκληρη η επιστήμη αυτής της γης δε θα με πείσει ποτέ για το ότι αυτός ο κόσμος μου ανήκει. Μου τον περιγράφετε και με μαθαίνετε πού να τον κατατάξω. Απαριθμείτε τους νόμους του και διψώντας για γνώση συμφωνώ πως είναι αληθινοί. Διαλύετε το μηχανισμό του κι η ελπίδα μου μεγαλώνει. Μου μαθαίνετε, τέλος, πως αυτός ο γοητευτικός και πολύχρωμος κόσμος ξεκινάει απ' το άτομο κι αυτό απ' το ηλεκτρόνιο. Όλα αυτά είναι πολύ ωραία και περιμένω να συνεχίσετε. Εσείς όμως μου μιλάτε για ένα αόρατο πλανητικό σύστημα όπου τα ηλεκτρόνια περιστρέφονται γύρω από έναν πυρήνα. Μου εξηγείτε αυτό τον κόσμο με μια εικόνα. Αναγνωρίζω τότε πως φτάσατε στο σημείο να κάνετε ποίηση: Δε θα μάθω ποτέ. Προτού προλάβω να μάθω την προέλευσή μου αλλάζετε θεωρία. Έτσι, η επιστήμη που ήταν υποχρεωμένη να μου μάθει τα πάντα καταλήγει στην υπόθεση, η σαφήνεια βυθίζεται στην αλληγορία, η αβεβαιότητα αναλύεται σ' έργο τέχνης. Για ποιο λόγο τόσες προσπάθειες; Οι απαλές γραμμές των λόφων και το χέρι της νύχτας πάνω σ' αυτήν τη βασανισμένη καρδιά μου μαθαίνουν πιο πολλά. Ξαναγυρίζω εκεί που βρισκόμουν στην αρχή. Καταλαβαίνω πως η επιστήμη με βοηθάει στο να συλλάβω και ν' απαριθμήσω τα φαινόμενα. Δε μπορεί όμως να με βοηθήσει στο να εννοήσω τον κόσμο. Ακόμα κι αν είχα αγγίξει ολόκληρο το πρόπλασμά του με το δάκτυλο, πάλι δε θα 'ξερα τίποτε. Κι εσείς μ' αναγκάζετε να διαλέξω ανάμεσα σε μια βέβαιη για τον εαυτό της περιγραφή που δε μου μαθαίνει τίποτα, και σ' αβέβαιες υποθέσεις που ισχυρίζονται πως με διδάσκουν. Γι' αυτό τον κόσμο και για τον εαυτό μου είμαι ένας ξένος, οπλισμένος σε κάθε περίπτωση με μια σκέψη που απ' τη στιγμή που διαπιστώνει αρνιέται τον εαυτό της. Γιατί να βρίσκω τη γαλήνη μονάχα στην άγνοια και στο θάνατο, γιατί ο πόθος της κατάκτησης να προσκρούει πάνω σε τείχη που δε δίνουν καμία σημασία στις επιθέσεις του; Θέλω, σημαίνει προκαλώ το παράδοξο. Όλα, τα πάντα κάνουν να γεννηθεί αυτή η δηλητηριασμένη γαλήνη, υποθάλπουν την αδιαφορία, τον ύπνο της καρδιάς και την παραίτηση.

Albert Camus - "Ο μύθος του Σίσυφου"

Ένα το χελιδόνι, πανάκριβη κι η άνοιξη
πρέπει να βρούμε, σύντροφοι, νέες οδούς για διάνοιξη…
Πάντα ποιητική αδεία και μεταποιητική αηδία, εισχωρούμε εμμέτρως και δεκαπεντασυλλάβως (ε, παραπάνω δοκιμάσαμε κι ένα στίχο με δεκάξι) στα άδυτα του δημόσιου βίου. Με μεγάλη θλίψη και μεγάλη οργή, που προς το παρόν δεν βρίσκουν βαλβίδα ευρείας εκτόνωσης, βλέπουμε τι κατέγραψαν οι κάμερες που ελέγχουν την πολιτική κυκλοφορία. Γιατί να το κρύψομε άλλωστε; Υπάρχουν κι άλλες κρυφές κάμερες, κάτι σαν το C4I (σι φορ άι) ή το Τ4Ι (τι φοράει) των ηδονοβλεψιών κι αυτοί που τις έχουν τις λένε απλά ΚΟ (καίει, όου!):
Μάζεψες, πακετάρισες και μια ωραία μέρα
από τη μπλε οικοδομή πήγες λίγο πιο πέρα
σε μια πιο cool και πράσινη, όμοια κατά τ’ άλλα
που όμως έχει ασανσέρ και δεν βογκάς στη σκάλα.
Λαμόγιο μου και έμεσμα, με τι να σε στολίσω
φέρτε μου το ελληνικό σκουτί με τη μαυρίλα
δεν κατεβαίνω χαμηλά για να σε σκυλοβρίσω
θα περιμένω στο ασανσέρ για να σου κάνω νίλα.
«Τι περιμένουν συναθροισμένοι;» αναρωτήθηκε με το γνωστό ξινισμένο (ποιος Ξυνίδης ρε;) από το σνομπισμό ύφος, κοιτώντας πίσω από το μονόκλ, ο πολύχρωμος και πλουμιστός αρθρογράφος που τα ενθυλάκωνε στην αριστερή τσέπη –και γι’ αυτό αριστερός. «Είναι οι ομφαλοσκόποι που θα ‘ρθουν», ενημέρωσε ψιθυριστά το ευήκοο και υπήκοο ους του (ούστου!) ο εξαίρετος αιρετός γραμματεύς απασών των ροζ υιών (και ιών). Που στον πατέρα του χρωστούσε το ζην και στον αρθρογράφο το ευ ζην και την πολιτική ανέλιξή του:
Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς με μία χτένα
το look εξασφαλίζουμε, βαφόμαστε με χένα
γιατί από την όψη σου σύντροφε σε γνωρίζω
όσο δε για την κόψη σου… ‘γω διάλογο ψηφίζω.
Αφήστε τον παράδεισο, μπορεί να περιμένει
μαζί με την εξέγερση που τώρα είναι στημένη
έξω από κρύες αίθουσες, κρατώντας μία τσάντα
το λέν’ τα «Αντικυνωνικά»: γαμ…καν τα πάντα!...
«Κι έπειτα τι θα γίνουμε χωρίς ομφαλοσκόπους; Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις» ψέλλισε ανήσυχος ο χαρισματικός σαλτιμπάγκος και με κωλοτούμπες κατευθύνθηκε προς τα φωτισμένα ανάκτορα. Εκεί, φωτισμένοι άρχοντες περιέφεραν τη νωχελική ανωτερότητά τους ανάμεσα σε μπουφέδες που μπούφοι πρόσφεραν αφειδώς στα φίδια. Τους όφεις των office για τους οποίους προείπα, προ ΗΠΑ:
Κοίταξε πόσοι Γιώργηδες! Κοίταξε πόσα μέτρα
κι ακόμα δεν σηκώθηκε ούτε καν μία πέτρα!
Θαρρείς και μας υπνώτισαν, λες κι έγινε μαγεία!
Η πλέμπα στραγγαλίζεται κι η σάλα: με υγεία!
Κοίτα τον χοντρό punk-άλλο, κοίτα πόσα γουρούνια
τριγύρω τα κοπρόσκυλα και κότες με τακούνια
κι εμείς μ’ άλλα ακκιζόμαστε, σαν κούκλες σε προθήκες
ξέρω: δεν ωριμάσανε ακόμα οι συνθήκες…

εφημερίδα "Κόντρα"

…Η κρατιστική εγκληματολογία πραγματεύεται το παράνομο έγκλημα, που ενώ είναι το λιγότερο σοβαρό από τα προβλήματα της κοινωνίας, αντιμετωπίζεται ως το σοβαρότερο. Σπάνια γίνεται παραδεκτή η ύπαρξη του νόμιμου εγκλήματος, ενώ στην περίπτωση που κάτι τέτοιο συμβεί -όπως έγινε για παράδειγμα με την αναμφισβήτητη εγκληματικότητα του χιτλερικού καθεστώτος- τότε οι κρατιστές εκφράζουν τις αμφιβολίες τους ως προς την νομιμότητα ενός τέτοιου καθεστώτος. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι ναζιστές ηγέτες «δικάστηκαν» σ’ ένα «δικαστήριο» για πράξεις αναμφίβολα νομιμοποιημένες από το γερμανικό κράτος, με βάση την εντελώς φανταστική υπόθεση μιας ανώτερης νομικής αρχής που σε τελική ανάλυση προκύπτει από το γεγονός ότι έχασαν τον πόλεμο στον οποίο ενεπλάκησαν.
…Όταν διαβάζουμε στον τύπο ότι «τρομοκράτες έκαναν σαμποτάζ σε βάση πυρηνικών πυραύλων», η υποβάθμιση της γλώσσας φθάνει στο αποκορύφωμά της.
…Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει στις μέρες μας ο κόσμος, είναι οι τεράστιες δυνάμεις που σήμερα διαθέτει το κράτος και διαχειρίζεται το κατεστημένο.
…Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος, απαιτεί περισσότερα από την εφαρμογή της αρχής της ισότητας ως βάσης της δικαιοσύνης. Απαιτεί περισσότερα από το να συμπεριφέρεσαι προς τους άλλους όπως θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται αυτοί σε παρόμοιες περιστάσεις. Απαιτεί περισσότερα από το να μη θέλεις να σε κυβερνούν και, ως εκ τούτου, να μη θέλεις να κυβερνάς άλλους. Απαιτεί περισσότερα από το να τρέφεις τους πεινασμένους, εφ’ όσον γνωρίζεις την οδύνη της πείνας. Απαιτεί να είσαι παρών τόσο όσον αφορά τον εαυτό σου όσο και τους άλλους, με τους οποίους πρέπει να συνάπτεις σχέσεις στοργής. Απαιτεί από μας να δείχνουμε την νέα αγωνιστική συνείδησή μας, να ενεργοποιούμε τους άλλους με τη ζωντάνια μας, να αναπτύσσουμε νέες σχέσεις και να προσπαθούμε να είμαστε καθαροί και δυνατοί. Η αμοιβαιότητα και η αλληλοβοήθεια είναι διαδικασίες που ενεργοποιούν μια κοινωνική τάξη πραγμάτων, στην οποία η ισότητα δεν είναι παρά η ελάχιστη αρχή της συνένωσης. Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος, εμπνέει μια αγάπη προς τους άλλους που υπερβαίνει κατά πολύ τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης. Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος, αποδεικνύει περίτρανα ότι η ελευθερία είναι άπειρη και απεριόριστη...

Larry Tift – Dennis Sullivan – «Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος»

Ηθική και αποσύνθεση, κοινωνικά αποδεκτή
σχέσεις άρρωστες, σχέσεις σάπιες
όνειρα φτηνά, μοντέλα συμπεριφοράς
φιγούρα, περιτύλιγμα, περιεχόμενο κενό.
Μα το κενό δεν επιστρέφεται, καταστρέφεται.
Αγάπες με συντηρητικά, ήρωες και βιαστές
υψηλά ιδανικά, με ημερομηνία λήξεως
συναίσθημα σ' εκπτώσεις, οδυνηρές επιπτώσεις
μηδαμινές απαιτήσεις κι αβάσταχτες ενοχές
Μα οι ενοχές δεν είναι κριτήριο, είναι δηλητήριο.
Ακριβά ελαφρυντικά, γυάλινα συγχωροχάρτια
άλλοθι ο εφυσηχασμός, κατεστημένος φασισμός
ματαιοδοξία, κορεσμός, αδιέξοδο, πολιτισμός
άνθρωποι κουρέλια, σταύρωση με χρυσά καρφιά.
Είναι που κανείς δεν σέβεται την αδυναμία
Είναι που κανείς δεν σέβεται την μοναξιά
Είναι που κανείς δεν σέβεται την ευαισθησία
Είναι που κανείς δεν σέβεται τον εαυτό του

Γενιά του χάους - "Κραχ"