Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στον μέσο άνθρωπο

που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα

και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του

και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη

και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

Εκείνοι που κηρύττουν Θεό, χρειάζονται Θεό.

Εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.

Εκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες.

Προσοχή στους γνώστες.

Προσοχή σ’ εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία.

Προσοχή σ’ εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια

είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.

Προσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να επαινέσουν

γιατί θα θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα.

Προσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να κρίνουν,

φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν.

Προσοχή σ’ εκείνους που αναζητούν τα πλήθη

γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.

Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα.

Προσοχή στην αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια

αναζητά το μέτριο.

Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους

υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει

να σκοτώσει τον καθένα.

Δεν αντέχουν τη μοναξιά

δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά.

Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε…

οτιδήποτε διαφοροποιείται απ’ τα δικά τους μέτρα.
Ανίκανοι όπως είναι να δημιουργήσουν τέχνη

ανίκανοι είναι και να την καταλάβουν.

Θα εκλάβουν την αποτυχία τους ως δημιουργών

μόνο ως αποτυχία του κόσμου συνολικά.

Ανίκανοι όπως είναι να αγαπήσουν πλήρως

θα θεωρήσουν και τη δική σας αγάπη ελλιπή

και θα σας μισήσουν γι’ αυτό

και το μίσος τους θα είναι τέλειο

όπως ένα αστραφτερό διαμάντι

όπως ένα μαχαίρι

όπως ένα βουνό

όπως μια τίγρη

όπως το δηλητήριο…

η πιο τελειοποιημένη τέχνη τους.

Charles Bukowski

Οι μικροί πόλεμοι είναι μόνιμο χαρακτηριστικό της γενικότερης σύγχρονης παγκόσμιας ειρήνης.

Μιχάλης Ράπτης (Pablo)

Αν όσοι βρίσκονταν στην εξουσία ήταν αυτοί οι υπέροχοι όπως θέλουν να μας τους περιγράψουν, θα μας πότιζαν την ωραιότερη ουτοπία της ζωής μας. Ο αφέντης θα ήταν πατέρας κι αδελφός του εργάτη και όχι ο τύραννος του. Το εργοστάσιο θα ήταν οικογενειακή εστία. Το κράτος θα συμπεριφερόταν διαφορετικά στον εργάτη. Ο δικαστής δε θα ‘χε κουράγιο να τον στέλνει στη φυλακή ώστε να καταδικάζει σε αργό θάνατο την οικογένεια του, τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Κανένας εισαγγελέας δε θα ζήταγε να πάρουν κεφάλια μόνο και μόνο για να δείξει ότι ξέρει να μιλάει ωραία. Οι βουλευτές θα ένιωθαν φρίκη για τα αδούλευτα λεφτά που εισπράττουν. Η χρωματιστή ρουλέτα θα μετατρεπόταν αμέσως σε κήπο αρετής και οι στρατιώτες θα συμφιλιώνονταν με τους πολίτες και δε θα έπαιρναν το όπλο στο χέρι, παρά μόνο για να κάνουν επίδειξη στους φιόγκους στρατηγούς και θα γέμιζαν την κάνη τους λουλούδια.

Pjotr Kropotkin

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν’ αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε

απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι’ Αγώνα υπόσχεση.

Αλέκος Παναγούλης

Απαξίωση για το αύριο. Απληστία για το σήμερα. Αν δεν επενδύσουμε σωστά στην παιδεία τότε το μέλλον είναι η επιστροφή του παρελθόντος. Καριέρα και χαρτιά που χαρίζουν ικανότητα, δεν δημιουργούν σωστά θεμέλια για το αύριο. Αν αγαπάτε τη ζωή τότε πρέπει να ερωτευθείτε τη γνώση. Αν ερωτευθείτε τη γνώση τότε και μόνο τότε μπορείτε να δημιουργήσετε μια ονειρική ζωή. Η συνολική κοινωνική κατάσταση είναι το αποτύπωμα της παιδείας, ενδοσχολικής και μη.

Κορνήλιος Καστοριάδης