Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».

Οι φυλακές τους «τρομοκράτες».

Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».

Το προϊόν την «ανάγκη».

Τα σύνορα τους στρατούς.

Όλα η ιδιοκτησία.

Βία γεννάει Βία.

Κατερίνα Γώγου

Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει ν’ αλλάξουμε τον κόσμο

και αυτό δεν γίνεται με εξοχή.

Το ‘χαμε πει αυτό.

Ψάχναμε να βρούμε όπλα

ξέραμε πως όλοι πεθαίνουνε

αλλά υπάρχουν θάνατοι που βαραίνουνε

γιατί διαλέγουν οι ίδιοι τον τρόπο.

Αποφασίσαμε το θάνατο στο θάνατο γιατί αγαπάγαμε πολύ τη ζωή.

Κατερίνα Γώγου – «Τρία κλικ αριστερά»

Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά.

Κατερίνα Γώγου

Άμα κατέβεις από δω θα σου δείξω

κάτι μεγάλα φτερά που μου φυτρώσανε.

Θα σου δείξω πόσο ανάλαφρα πέταγα

πηγαίνοντας στην απαγορευμένη συγκέντρωση

γιατί σφύριζε στο χέρι μου μια βαριά αλυσίδα.

Κατερίνα Γώγου

Ποιος είναι ο λόγος της ποίησης

που βγαίνει απ’ το ποιώ και που σημαίνει πράττω

ζητάω την απάντηση

απ’ τους ακινητοποιημένους.

Κατερίνα Γώγου

Η Κίρκη για πάντα, χωρίς γυρισμό, την κοινότητα μετέτρεψε σε γουρούνια. Πάνε τώρα όλοι. Παιδικοί αγαπημένοι μου φίλοι, σύντροφοι, όλοι, έρωτες, γονείς, συγγενείς…

Κατερίνα Γώγου - “Με λένε Οδύσσεια” 

Είδα απ’ το τζάμι μια σφαίρα να μου χτυπάει την παλάμη την αριστερή, αίματα και τα σκουπίδια να ανασαίνουνε. Η μάνα μου ήταν στην κουζίνα κι ο πατέρας ούτε που ξέρω, ανοίγω την πόρτα και πάω στα σκουπίδια. Κι εκεί είδα, δεν δίνω δεκάρα αν με πιστεύετε, το πιο όμορφο αγόρι που είχα δει στη ζωή μου. Ήτανε κουκουλωμένος εκεί, κρατούσε ένα οπλοπολυβόλο, είχε αραιά ξανθά γένια και μακριά ξανθά μαλλιά. Τα μάτια του... δεν ξέρω τι χρώμα είχαν. Έμοιαζε ή ήτανε ο Χριστός.
«Φύγε κοριτσάκι, φύγε» μου είπε «από δω. Θα με σκοτώσουν». Πήρα μια πολύ βαθιά ανάσα για να τρέξω γρήγορα. «Σκύψε να σε φιλήσω» μου είπε. Ήμουνα ήδη στο σπίτι.
Ο πρώτος αντάρτης και ο τελευταίος που ερωτεύτηκα ήτανε αντάρτης των πόλεων.

Κατερίνα Γώγου

Είδα απ' το τζάμι μια σφαίρα να μου χτυπάει την παλάμη την αριστερή, αίματα και τα σκουπίδια να ανασαίνουνε. Η μάνα μου ήταν στην κουζίνα κι ο πατέρας ούτε που ξέρω, ανοίγω την πόρτα και πάω στα σκουπίδια. Κι εκεί είδα, δεν δίνω δεκάρα αν με πιστεύετε, το πιο όμορφο αγόρι που είχα δει στη ζωή μου. Ήτανε κουκουλωμένος εκεί, κρατούσε ένα οπλοπολυβόλο, είχε αραιά ξανθά γένια και μακριά ξανθά μαλλιά. Τα μάτια του... δεν ξέρω τι χρώμα είχαν. Έμοιαζε ή ήτανε ο Χριστός.
“Φύγε κοριτσάκι, φύγε” μου είπε “από δω. Θα με σκοτώσουν”.
Πήρα μια πολύ βαθιά ανάσα για να τρέξω γρήγορα.
“Σκύψε να σε φιλήσω”, μου είπε. Ήμουνα ήδη στο σπίτι.
Ο πρώτος αντάρτης και ο τελευταίος που ερωτεύτηκα ήτανε αντάρτης των πόλεων.

Κατερίνα Γώγου

Αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται
όταν εγώ καθαρίσω από εδώ
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λιώνουν
όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.
Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θα έρθει η ώρα
που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" και "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ό,τι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας...

Κατερίνα Γώγου