Το ξέρω που για να επιτύχει
κανείς στην ζωή και για να εμπνέει σεβασμό χρειάζεται σοβαρότης. Και όμως με
είναι δύσκολο να είμαι σοβαρός, και δεν εκτιμώ την σοβαρότητα. Ας εξηγηθώ καλλίτερα.
Με αρέσει στα σοβαρά μόνον η σοβαρότης δηλ. μισή ώρα ή μια ώρα ή δυο ή τρεις
ώρες σοβαρότητα την ημέρα. Συχνά βέβαια και σχεδόν ολόκληρη μέρα σοβαρότητα. Άλλως
με αρέσουν τα χωρατά, η αστειότης, η ειρωνεία η με ευφυή λόγια, το
χαμπαγκάρισμα (humbugging). Αλλά δεν κάνει. Δυσκολεύει τες δουλειές διότι ως
επί το πλείστον έχεις να κάμνεις με ζευζέκηδες και αμαθείς. Αυτοί δε είναι
πάντοτε σοβαροί. Μούτρα, σέρια ζωωδώς πού να αστειευθούν αφού δεν
καταλαμβάνουν. Τα σέρ(ι)α τους μούτρα είναι αντικατοπτρισμός. Όλα τα πράγματα
είναι προβλήματα και δυσκολίες για την αγραμματοσύνη τους και για την κουταμάρα
τους, γι’ αυτό σαν βώδια και σαν πρόβατα (τα ζώα έχουν σοβαρότατες
φυσιογνωμίες) είναι περιχεμένη επάνω στα χαρακτηριστικά τους η σοβαρότης.
Ο αστείος άνθρωπος γενικώς
περιφρονείται, τουλάχιστον δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν σημαντικά, δεν εμπνέει
πολλήν πεποίθησιν. Γι’ αυτό κ’ εγώ καταγίνομαι στους πολλούς να παρουσιάζω
σοβαρήν όψι. Ηύρα πως μεγάλως με διευκολύνει τες υποθέσεις μου. Εσωτερικώς γελώ
και αστειεύομαι πολύ.
Κωνσταντίνος Καβάφης
