Οι προστάτες των γραμμάτων. Οι τρεις Ιεράρχες, οι τρεις Τρισμέγιστοι Φωστήρες της Εκκλησίας. Οι τρεις Άγιοι Πατέρες: Ιωάννης Χρυσόστομος, Βασίλειος ο Μέγας και Γρηγόριος Ναζιανζηνός ή Θεολόγος, κυρίαρχοι, προστάτες της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού υπουργείου της Ορθοδοξίας! Καπελωμένη, αμέσως μετά την επανάσταση, η ελληνική πολιτεία από την Εκκλησία, πήρε από το πάνθεον της τρεις ιερωμένους, τρεις πρώην φανατικούς μοναχούς και τους όρισε με το έτσι θέλω επικεφαλής, προστάτες και άρχοντες των ελληνικών γραμμάτων και συλλήβδην της ελληνικής παιδείας, οι οποίοι ακόμη και σήμερα καθορίζουν εν πολλοίς τη διδακτέα ύλη στα σχολεία. Λες και δεν είχαμε έναν Σωκράτη, έναν Πλάτωνα, έναν Αριστοτέλη, έναν Πυθαγόρα, έναν Δημόκριτο και δεκάδες άλλους δικούς μας Έλληνες σοφούς -μοναδικής και παγκόσμιας εμβέλειας- που μπορούσαμε να τους αποκαταστήσουμε και ως πατέρες και ως προστάτες και ως πρότυπα της ελληνικής παιδείας και των γραμμάτων και χρειάστηκε να κάνουμε εισαγωγή τριών αλλοδαπών, ενός Παλαιστίνιου, ενός Σύρου και ενός Καππαδόκη! Και θέλουμε ύστερα να μη μας ελεεινολογούν οι άλλοι λαοί για την κατάντια στην οποία έχουμε περιέλθει. Όλοι οι λαοί του κόσμου να σέβονται, να αναγνωρίζουν και να μελετούν τους προγόνους μας ως τους αριστείς και πρωτοπόρους της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τέχνης και μεις να μηρυκάζουμε και να αναπαράγουμε σκοταδιστικές καλογερίστικες αντιλήψεις, μεσαιωνικά θεολογικά φληναφήματα που δεν έχουν καμιά απολύτως αξία και σε τίποτε δεν προάγουν τη γνώση και την επιστήμη. Και φυσικά κάτω από τέτοιες θεοκρατικές παιδαγωγικές συνθήκες, δεν είναι απορίας άξιον πως εκτός ελαχίστων εξιδικευμένων περιπτώσεων, το σύνολο των Ελλήνων που έχουν αποφοιτήσει από τα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, δεν έχει καμιά απολύτως γνώση του ουσιαστικού περιεχομένου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και εν γένει παιδείας.

Και πώς μπορεί να έχει όταν οι "κυρίαρχοι" και προστάτες της παιδείας "άγιοι πατέρες", παλαιοί και νεότεροι, διαμαρτύρονται γιατί τα νέα σχολικά βιβλία δεν «έχουν κατηχητικό, εκκλησιολογικό και ορθόδοξο χαρακτήρα», διότι προφανώς θέλουν να μας γυρίσουν πίσω στη δεκαετία του '50, όπου πρωτεύον μάθημα ήταν τα θρησκευτικά, με τέσσερις ή πέντε ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα. Και άλλες τόσες ώρες γράμματα, κολυβογράμματα, του θεού τα πράγματα!... Πάσχω, έπασχον... πέπονθα και πεπονθώς... ο κακός μας ο καιρός! Και την έβδομη ημέρα, που ακόμη και ο παντοδύναμος ξεκουράστηκε, αφού δημιούργησε τον κόσμο, κατηχητικό... αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια και Άγιος ο Θεός! Γι' αυτό και οι απόφοιτοι των γυμνασίων μας εκείνης της εποχής δεν ήσαν σε θέση να φτιάξουν μια βρύση που έτρεχε στο σπίτι τους και κατέληξαν οι περισσότεροι ανειδίκευτοι εργάτες στη Γερμανία και στην Αυστραλία, να σκουπίζουν δρόμους, μιας και τα απολυτίκια που είχαν μάθει δεν τους χρησίμευαν σε τίποτε.

Επιστροφή λοιπόν εδώ και τώρα στις ρίζες της ορθοδοξίας και στα πατερικά κείμενα των τριών Ιεραρχών, μοναδικές πηγές σοφίας και ελληνικότητας! Να μερικά δείγματα Ιεραρχικής, πατερικής σοφίας, χριστιανικής αγάπης, ηθικής και ήθους:

«Εάν κοιτάξεις στα ενδότερα των Ελλήνων θα δεις στάχτη και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά σαν τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας αυτών, γεμάτος ακαθαρσίες και πύον και τα δόγματα τους γεμάτα σκουλήκια.

«Και όπως ο πολύς σίελος, που εξέρχεται από παιδικό στόμα, πολλές φορές λερώνει τροφή και ποτό, έτσι και οι λόγοι, που απορρέουν από το στόμα των Ελλήνων είναι μάταιοι και ακάθαρτοι... και όπως τα παιδιά γυμνώνονται χωρίς συναίσθηση και δεν κοκκινίζουν, έτσι και οι Έλληνες κυλιούνται μαζί με πόρνους και μοιχούς και παραβαίνουν τους νόμους της φύσεως και επινοούν παράνομες μίξεις.

«Έτσι ας πολεμήσουμε τους Έλληνες, έτσι ας τους αιχμαλωτίσουμε, με αιχμαλωσία που είναι καλύτερη από την ελευθερία».

«Αλλά γιατί δεν λέω στον Έλληνα, θα πει κάποιος, ότι τρώω ειδωλόθυτα [είναι τα κρέατα απο τις θυσίες των αρχαίων Ελλήνων] και δεν βλάπτομαι καθόλου και το κάνω όχι γιατί αγαπώ τους δαίμονες; Γιατί δεν μπορείς να τον πείσεις, ακόμη και να το λες μύριες φορές, επειδή είναι ασθενής και εχθρός. Γιατί εάν τον αδελφό σου δεν έπεισες ακόμη, πολύ περισσότερο τον εχθρό Έλληνα».

Μάλιστα. Και ποιος τα γράφει αυτά; Ο από την Αντιόχεια της Συρίας καταγόμενος, Γιοχάναν ή Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αυτός με το χρυσό στόμα, πρώην καλόγερος, πρώην επίσκοπος, πρώην πατριάρχης... φιλέλληνας μέχρι το κόκαλο, που αποκαλεί τους Έλληνες «εχθρούς» και μετά βδελυγμίας αποστρέφεται την ελληνική φιλοσοφία που είναι γεμάτη περιττώματα, σκουλήκια και πύον! Βλέπετε τι βγαίνει από αυτό το χρυσό στόμα! Αυτόν τον ιεράρχη επιλέξαμε -επέλεξαν άλλοι για μας- ως δάσκαλο της σοφίας και της αρετής και ως προστάτη της ελληνικής παιδείας. της παιδείας των αρχαίων ελλήνων που τους αποκαλεί «εχθρούς» του και διδάσκει ότι πρέπει «να τους πολεμήσουμε και να τους αιχμαλωτίσουμε, γιατί είναι ακάθαρτοι, πόρνοι, μοιχοί» και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας.

Ο δεύτερος μεγάλος του στερεώματος της ορθοδοξίας αστέρας, από την Νεοκαισάρεια του Πόντου, είναι Βασίλειος ο Μέγας(!) του οποίου το όνομα ήταν Μαζέτας, που έγραψε για τους Έλληνες ότι: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα το Ισραήλ». Αυτόν πάλι τον μεγάλο προστάτη των ελληνικών γραμμάτων, τον πείραξε που οι Έλληνες δεν συμπαθούσαν, απ' ό,τι γράφει, τους φίλους του Ισραηλίτες. Ή μήπως ήταν και αυτός Εβραίος και δεν το ξέρουμε; Και βέβαια πού να ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια του;

Τρίτος της παρέας των προστατών, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ή Ναζιανζηνός, δηλαδή από τη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, φίλος και προστατευόμενος του Βασιλείου -βλέπετε ότι και μέχρι σήμερα τηρείται η παράδοση, οι παντός είδους ιεράρχες να έχουν κοντά τους νεαρότερους κληρικούς που τους προστατεύουν και τους προωθούν- με τον οποίο συνυπήρξαν ως καλόγεροι σε κάποιο μοναστήρι και ασχολήθηκαν με τη σύνταξη κανόνων της μοναχικής ζωής. Οι σπουδαίοι αυτοί... "φιλέλληνες" ορίστηκαν "προστάτες" της ελληνικής παιδείας, όχι μόνο για τα παραπάνω καλά τους λόγια για τους Έλληνες γενικώς και τους αρχαίους μας φιλοσόφους, αλλά...  «ένεκα του γεγονότος ότι οι τρεις ούτοι πατέρες συνέδεσαν αρρήκτως το χριστιανικόν ιδεώδες μετά του αρχαίου ελληνικού».

Γι' αυτό υποστηρίζω ότι σ' αυτόν τον τόπο υπερισχύει το ψεύδος και περισσεύει η υποκρισία. Σύμφωνος με τους... προστάτες και ένας άλλος "Μεγάλος", ο Αιθίοπας Άγιος Αθανάσιος, που έγραψε: «Δεν είχε αποκαλυφθεί η μωρία της ελληνικής φιλοσοφίας, παρά μόνον όταν η αληθινή σοφία του θεού φανέρωσε τον εαυτό της στη γη» και από κοντά, από άλλη οπτική γωνία, ο περιβόητος πατέρας Κοσμάς ο Αιτωλός: «Ήξερεν ό θεός πώς τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν. Και δια να μη κολασθούμεν, το έδωσε (το Βυζάντιο) του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη». Δηλαδή για να μη γίνουμε καθολικοί, γίναμε ραγιάδες με το θέλημα του Θεού. Αυτά και παρόμοια θέλουν να μάθουν τα παιδιά μας στο σχολείο.

Θεόδωρος Παναγόπουλος – «Τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας»

Μετά τον βίαιο εκχριστιανισμό των «αλιτήριων και μιαρών Ελλήνων», ακολούθησε ένας χωρίς προηγούμενο διωγμός προς κάθε τι το ελληνικό. Το όνομα «Έλλην» απαγορεύτηκε. Η δίωξη «επί ελληνισμώ» επέσυρε την εσχάτη των ποινών (Ιουστινιάνειος Κώδικας). Όλες οι φιλοσοφικές σχολές έκλεισαν, οι ναοί και τα θέατρα των αρχαίων Ελλήνων γκρεμίστηκαν και στη θέση τους κτίστηκαν εκκλησίες. Σήμερα που δεν υπάρχουν αρχαίοι ναοί για να γκρεμίσουν, περιορίζονται σε αναθεματισμούς. Δεκάδες είναι οι αναθεματισμοί που ψέλνονται κάθε χρόνο μέσα στις εκκλησίες, κυρίως την Κυριακή της Ορθοδοξίας, σε βάρος των Ελλήνων.

Σταχυολογώ μερικούς από αυτούς:

«Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα κλπ. ανάθεμα τρις».

«Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων και τας πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, ανάθεμα τρις».

«Τοις δεχομένοις, και παραδιδούσι τα μάταια ελληνικά ρήματα, ανάθεμα τρις».

«Τοις ευσεβείν μεν έπαγγελομένοις τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα, ανάθεμα τρις».

«Τοις την μωράν των έξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, ανάθεμα τρις».

«Τοις λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, ανάθεμα τρις».

Αυτοί οι αναθεματισμοί και άλλοι πολλοί, ψέλνονται όπως είπα κάθε χρόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών, παρουσία όλης της ηγεσίας της χώρας. Και κανείς, μα κανείς δεν έχει τολμήσει να διαμαρτυρηθεί. Και δεν είναι μόνον αυτό. Υποχρεώνουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να απαγγείλει το Σύμβολο της Πίστεως, σε ανάμνηση του γεγονότος ότι νίκησαν οι Εικονολάτρες τους Εικονομάχους πριν από 1.300 χρόνια και έτσι τελείωσε ο μεταξύ αυτών των δυο καλογερίστικων φατριών εμφύλιος πόλεμος της εικονομαχίας και της εικονολατρείας. Διατηρούν αιώνες τώρα αυτές τις γιορτές και εξακοντίζουν τις κατάρες τους, όχι μόνον εναντίον των Ελλήνων, αλλά και εναντίον των «αδελφών» τους ορθοδόξων χριστιανών που έτυχε να έχουν άλλη άποψη για τις εικόνες. Με τη λογική τους, γιατί όχι, να μην γιορτάζουν σήμερα οι Σπαρτιάτες τη νίκη τους επί των Αθηναίων κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο; Και γιατί καταργήθηκαν οι «γιορτές του μίσους», του τελευταίου ελληνικού εμφυλίου πολέμου; Είναι, λοιπόν, άδικος ο χαρακτηρισμός ότι είμαστε το τελευταίο θεοκρατικό κράτος της Ευρώπης;

Θεόδωρος Παναγόπουλος 

Οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, για τις ανάγκες του αγώνα, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών. Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους μόλις 278.700 λίρες. Το δεύτερο συνομολογήθηκε το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες. Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες και μεσιτείες των διαφόρων επιτήδειων. Τα δάνεια αυτά, καθαρώς τοκογλυφικά και ληστρικά, δεν είχαν προηγούμενο στις διεθνείς συναλλαγές και δεν χρησίμευσαν καθόλου για τους σκοπούς για τους οποίους συνομολογήθηκαν. Το γεγονός αυτό επισημαίνει ο Κοραής σε επιστολή του προς τον Κουντουριώτη: «Το δάνειον το γινόμενον από το αγγλικόν έθνος δεν πρέπει να το στοχάζεσθε ως ευεργεσίαν. Και αυτόν τον διάβολον ήθελον ούτοι μετά χαράς δανείσει αργύρια, αν ο διάβολος είχε να τους ασφαλίσει τα ενέχυρα». Το πρώτο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο για την εξαγορά των Ρουμελιωτών και την εξόντωση των καπεταναίων του Μοριά και το μεγαλύτερο μέρος του καρπώθηκαν οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες. Το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου δανείου γράφει ο George Finlay, καταναλώθηκε από τους πλοιοκτήτες και τους ναύτες «και η μερίδα του λέοντος έπεσε στους Αρβανίτες της Ύδρας και των Σπετσών».

Το δεύτερο δάνειο προοριζόμενο για τη δημιουργία τακτικού στρατού και συγχρόνου πολεμικού ναυτικού, χάθηκε σε κερδοσκοπικές παραγγελίες πλοίων που δεν ήλθαν ποτέ στην Ελλάδα και σε μεσιτείες, αμοιβές και προμήθειες. Ο ρόλος που έπαιξαν στις διαπραγματεύσεις, στη σύναψη και ακόμη στη διαχείριση αυτών των αισχρών δανείων ο Ορλάνδος και ο Λουριώτης, θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για την οποία το έθνος έπρεπε να τους οφείλει ευγνωμοσύνη. Μόνος αντίθετος στα αγγλικά δάνεια ο Κολοκοτρώνης. Γι’ αυτό ούρλιαζε από το Λονδίνο ο Ορλάνδος και ζητούσε «εδώ και τώρα» να τον κρεμάσουν, γιατί αυτή ήταν η επιθυμία των Άγγλων δανειστών. Έτσι όλα εξηγούνται. Και ο κατατρεγμός και η φυλάκιση του Γέρου του Μοριά. Όσο αυτός ήταν ζωντανός ή ισχυρός δεν θα μπορούσαν να φθάσουν οι λίρες στις υδραίικες και σπετσιώτικες τσέπες. Και για του λόγου το αληθές, στις 2 Φεβρουαρίου 1825 φυλακίζεται στην Ύδρα ο Κολοκοτρώνης και πέντε ημέρες αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου υπογράφεται η συμφωνία για το δεύτερο δάνειο.

Σαν βεβαιώθηκαν οι Άγγλοι τοκογλύφοι ότι δεν υπήρχε πλέον πρόβλημα -το εμπόδιο Κολοκοτρώνης είχε ξεπεραστεί- αποφάσισαν να χορηγήσουν το δάνειο με τους όρους που ήθελαν και έσπευσαν να υπογράψουν τη ληστρική συμφωνία. Έτσι στις 21 Απριλίου 1825 καταφθάνει στο λιμάνι του Ναυπλίου το αγγλικό πλοίο "Lively" με 60.000 αγγλικές λίρες. Η κυβέρνηση το υποδέχεται με τυμπανοκρουσίες και πανηγυρισμούς. Η στρατιωτική μπάντα παίζει τον αγγλικό εθνικό ύμνο «Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα», ενώ το πλήθος κραύγαζε: «Ζήτω ο Γεώργιος! Ζήτω ο βασιλιάς της Αγγλίας!». Ζήτω, γιατί; Επειδή καταδέχτηκαν οι άνθρωποι του βασιλιά να μας στείλουν 60.000 λίρες, ενώ υπογράψαμε για 2.000.000 και οι υπόλοιπες πήγαν στις τσέπες των δανειστών, των κερδοσκόπων και στα κεμέρια των Αρβανίτικων οικογενειών! Σαράντα ημέρες αργότερα, στις 9 Ιουνίου 1825, γράφει από το Ναύπλιο ο γνωστός μας συνταγματάρχης Φαβιέρος στο Φιλελληνικό Κομιτάτο του Παρισιού: «Η κυβέρνηση ξόδεψε πενήντα εκατομμύρια γρόσια: Είκοσι για να τσακίσει τον Κολοκοτρώνη που τώρα τον αποκαλεί μοναδικό σωτήρα, πέντε ως έξι για τους αποστόλους στην Ευρώπη και για το δάνειο και τα υπόλοιπα στους ναυτικούς και στους Ρουμελιώτες που λεηλάτησαν τον Μοριά και νέκρωσαν τους κατοίκους, έτσι που τώρα νοσταλγούν τους Τούρκους». Πικρές αλήθειες από έναν ξένο, αξιόπιστο, αντικειμενικό παρατηρητή που έζησε από κοντά τα γεγονότα.

Τα αγγλικά δάνεια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα, ίσως το συνταρακτικότερο σκάνδαλο της εποχής του. Το πήραν είδηση και το ξεσκέπασαν οι αγγλικές εφημερίδες. Οι «Times» του Λονδίνου αποκάλυψαν ότι οι τραπεζίτες Ricardo, δυο από τους δανειστές, κράτησαν για τον εαυτό τους ως προμήθεια 64.000 λίρες. «Οι κ.κ. Ricardo τσέπωσαν 64.000 λίρες. Το κομψό αυτό ποσό που κράτησαν για τον εαυτόν τους οι εκδότες του δευτέρου δανείου είναι διπλάσιο των συνεισφορών όλων των φιλελλήνων της Ευρώπης, Κομιτάτων, συλλόγων σχολείων, πανεπιστημίων, συναυλιών… Το ελληνικό δάνειο είχε την τύχη του ταξιδιώτη εκείνου που πηγαίνοντας από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, έπεσε στα χέρια ληστών και δεν είχε την τύχη να βρει τον καλό Σαμαρείτη. Η Ελλάδα έχασε όλα τα πλεονεκτήματα που περίμενε από το δάνειο. Η υπόθεση της Ελλάδας προδόθηκε. Και προδόθηκε στην Αγγλία, θα θριάμβευε σήμερα το ελληνικό ζήτημα χωρίς την Αγγλία και το αγγλικό χρηματιστήριο».

Τι σχόλια να κάνει κανείς. Το άρθρο αυτό τα λέει όλα. Να μας έλειπε το δάνειο. Έτσι και αλλιώς δεν χρησίμευσε καθόλου στον αγώνα και δεν στήριξε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Εμφύλιο και καταστροφές έφερε μόνο. Το αγγλικό δάνειο ήταν ο Δούρειος Ίππος της άλωσης, της κομματικοποίησης, της διαίρεσης και της εξάρτησης του έθνους από τα αγγλικά συμφέροντα.

Θεόδωρος Παναγόπουλος – «Τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας»