Ζούμε σε μια χώρα που αφουγκράζεται τους απόηχους των συμβάντων της δύσης. Κατά κάποιο τρόπο ακολουθούμε τα τεκταινόμενα στη δύση. Κι αυτό φαντάζει λίγο ως νομοτελειακή ακολουθία. Ζούμε επίσης σε μια χώρα βαθύτατα συντηρητική όπως περίπου ολόκληρος ο ευρωπαϊκός νότος. Επιπλέον στην μεγάλη πόλη οι άνθρωποι τρελαίνονται από τη βία. Μα πάνω από όλα είναι οι ίδιες οι πόλεις που είναι βίαια χωροθετημένες, πολεοδομημένες, όπου εξαιτίας της τεράστιας αξίας της οικοδομήσιμης γης κτίζεται και το τελευταίο εκατοστό. Κτίζουν κάθετα, δηλαδή αλλοτριωτικά, κανείς κάτοικος δεν επικοινωνεί με κανέναν, τα διαμερίσματα κατασκευάζονται για να στερούν τη δυνατότητα γειτνίασης, προσέγγισης, επικοινωνίας, ενάντια σε κάθε επικοινωνιακή λογική. Και μέσα στις πόλεις δεν περισσεύει πια δημόσια ελεύθερη αδόμητη γη.

Τέος Ρόμβος – “Το όνειρο είναι μέρος της ζωής μας”

Το γράψιμο είναι στην πραγματικότητα μια διαρκής αγωνία, είναι πάλη με μια χάρτινη τίγρη. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μη μπορείς να γεμίσεις το χαρτί. «Με αγχώνει πολύ το γράψιμο» έγραφε το Φωτεινό Σύννεφο. «Η λευκή σελίδα με τρομοκρατεί κι όσο μπορώ το αναβάλλω». Ο Θρόνος στα Σύννεφα περιέγραψε «κάτι ανείπωτο, κάτι κρυφό που μου εξαφανίζει τις λέξεις που έχω βρει, κάτι καταστρέφει τη σκέψη μου». Ο Χορευτής των Βουβαλιών έλεγε: “Μα γράφουμε ποίηση όχι για να ζήσουμε αλλά για να πεθάνουμε”.
Καθόμουν μπροστά στη γραφομηχανή κι ενδοσκοπούσα. Κοιτάζοντας εντός μου αφουγκραζόμουνα τους χτύπους της καρδιάς μου, αισθανόμουν τα σπλάχνα μου, το αίμα στις φλέβες μου να εξακοντίζεται, προσπαθούσα να εισχωρήσω εκεί που γεννιέται ο λόγος, στο μετείκασμα των προσλαμβανομένων εικόνων σε αισθήματα, στους ανασασμούς της ψυχής μου, πάσχιζα να ψηλαφίσω το υλικό από το οποίο είναι πλασμένο το είναι μου. Η Φουντωτή Λόχμη μου ψιθύριζε: «Το γράψιμο απαιτεί απόλυτη μοναξιά, η μοναξιά σημαίνει Βιβλίο ή Θάνατος. Θα γράψω ή θα πεθάνω. Να γράφω σημαίνει να μην ομιλώ, να σωπαίνω. Και να ουρλιάζω χωρίς να βγάζω ήχο…»

Τέος Ρόμβος - "Η φυλή των συγγραφέων"