κλικ για μεγέθυνση

Θέλω να σου αφηγηθώ μία ιστορία. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε η Ελλάδα δεν ζούσε την κρίση των θεσμών και των αγορών, αλλά οι περισσότεροι ζούσαν τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Κάπου στα Βόρεια προάστια των Αθηνών υπήρχε μία μεγάλη υφαντουργία, που τα αφεντικά της θεωρούντο μέλη της οικονομικής ελίτ. Απασχολούσαν περισσότερες από 700 εργαζόμενες. Και μία νύχτα αποφάσισαν να μεταφέρουν αιφνιδιαστικά τα κεφάλαιά τους στην Ελβετία και να εξαφανιστούν.

Είχαν προηγηθεί τρεις μήνες καθυστέρησης πληρωμών του προσωπικού. Η “Μπαρκό” -έτσι λεγόταν η υφαντουργία τους- έμεινε ακέφαλη, με 700 οικογένειες μέσα σ’ έναν άγριο χειμώνα να περιμένουν τα χρήματα που είχαν ήδη δουλέψει. Το Κράτος άρχισε να .. σφυρίζει αδιάφορα κι όταν το συνδικάτο των εργαζομένων (τότε τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά) κήρυξε την πρώτη λευκή απεργία εν Ελλάδι, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως έβαλε τα ΜΑΤ απέναντι στις υφάντριες.

Σε μία τέτοια διαδήλωση μία από τις απεργούς βρέθηκε απέναντι από μία αγέλη καλοκουρδισμένων αστυνομικών. Κάποιος την μέτρησε με το βλέμμα και την βρήκε του χεριού του. Κατάφερε να την απομονώσει και να την χτυπήσει αλύπητα. Εκείνη απεγνωσμένα του φώναζε πως πάλευε για το ψωμί των παιδιών της. Του ενός που είχε και εκείνου που περίμενε. Την έστειλε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί διέγνωσαν πέρα από τα εξωτερικά τραύματα σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά της. Τα επόμενα χρόνια τα νοσοκομεία την έβλεπαν συχνά. Το παιδί που κουβαλούσε τότε στην κοιλιά της δεν γεννήθηκε ποτέ. Ποτέ επίσης δεν βρήκε κανείς και δεν τιμώρησε τον αστυνομικό που την σακάτεψε.

Σήμερα όμως στο δικό σου πρόσωπο, απεχθέστατο όργανο της υποτιθέμενης τάξης, τον αναγνώρισα. Είδα την ίδια λυσσαλέα κι αναίτια κακία. Και κατάλαβα πως όσο υπάρχουν αστυνομικοί του αισχρού σου είδους θα κινδυνεύουν οι μάνες όλων μας. Η γυναίκα που χτύπησες πάλευε για το δίκιο της. Εσύ για τι παλεύεις;

Θα περιμένω να μάθω την τιμωρία σου. Εγώ κι η κόρη κάθε καθαρίστριας που θα βρεθεί ανυπεράσπιστη στο δρόμο σου.

Η κόρη εκείνης της υφάντριας.

Heil!

Δύο σπουδαίες σημερινές αναρτήσεις:

Είμαι κεντροαριστερός: δεν συνδικαλίζομαι, δεν απεργώ, δεν διαδηλώνω, δεν διαμαρτύρομαι. Περιμένω τα πράγματα να αλλάξουν από μόνα τους.

Είμαι κεντροαριστερός: αποστρέφομαι τον Μαρξ, την κομμουνιστική φρασεολογία και τα σύμβολά της. Οι όροι πάλη των τάξεων, πλουτοκρατία και ιμπεριαλισμός μου προκαλούν αηδία. Από τον όρο κεντροαριστερά αποστρέφομαι το δεύτερο συνθετικό, την αριστερά. Είμαι κεντρώος αλλά βάζω και την αριστερά από δίπλα γιατί είναι trendy και προσπαθώ να αποσπάσω καμία ψήφο από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είμαι κεντροαριστερός: καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται, εξισώνω τη ρίψη πλαστικής κορίνας σε πάνοπλο μπάτσο που ψεκάζει χημικά με τα ρατσιστικά πογκρόμ και τα μαχαιρώματα των ναζήδων. Θέλω την ησυχία μου. Η ασφάλεια είναι το ύψιστο αγαθό της ζωούλας μου.

Είμαι κεντροαριστερός: δεν πιστεύω στην κοινωνική δικαιοσύνη και δεν μάχομαι γι’ αυτή. Δέχομαι τις ταξικές ανισότητες ως status quo. Δεν θα αλλάξω εγώ τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

Είμαι κεντροαριστερός: είμαι φουλ πατριώτης αλλά εκχωρώ την εθνική κυριαρχία της χώρας για πλάκα.

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν έχω κρίση. Δέχομαι τη λογική του μονοδρόμου των μνημονίων, είμαι ευκολόπιστος, καταπίνω αμάσητη την κρατική προπαγάνδα, δεν αμφισβητώ τα ΜΜΕ, δεν πιστεύω στο δόγμα του σοκ, σιχαίνομαι τη συνομωσιολογία.

Είμαι κεντροαριστερός: Είμαι ο φιλήσυχος πολίτης που περιγράφει ο Μάρτιν Νίμελερ στο «πρώτα ήρθαν», είμαι το ανθρωπάκι που περιγράφει ο Βόλφ Μπίρμαν στο «αυτούς τους έχω βαρεθεί», πάνω στις υποτακτικές πλατούλες μου στήνεται το παιχνίδι, είμαι η μετακινούμενη μάζα που συντηρούσε τον δικομματισμό, είμαι ο νοικοκύρης με τα φασιστικά αντανακλαστικά, είμαι ο αντιδραστικός ψηφοφόρος που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα.

niemandsrose-niemandsrose.blogspot.gr

και

http://www.alfavita.gr/apopsin/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%80%E2%80%99-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9

Ευτυχώς που υπάρχουν διάφοροι (τη φορά αυτή ο Νίκος Σαραντάκος) που βλέπουν τα εξόφθαλμα, αυτά που οι πολλοί καταπίνουν αμάσητα. Και φωνάζουν γι’ αυτά:

Τις τελευταίες μέρες ακούμε συνεχώς για Χρυσαβγίτες που τάχαμου ήταν κομμουνιστές στα νιάτα τους ή ότι έχουν αριστερές καταβολές. Αυτό το παραμύθι θα ήταν αστείο αν δεν είχε και επικίνδυνες πτυχές, αλλά οπωσδήποτε έφτασε σε νέο ρεκόρ γελοιότητας με την εξής δήλωση του βουλευτή της ΧΑ Γ. Γερμενή, γνωστού επίσης και ως “Καιάδα”: “Θυμάμαι τον παππού μου που τη δεκαετία του ‘60 έστελνε τη μητέρα μου να αγοράσει τον Ριζοσπάστη και να τον κρύψουν να μην τη δουν”. Δεδομένου ότι ο κύριος Γερμενής γεννήθηκε το 1977, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να θυμάται πράγματα που έγιναν δέκα και βάλε χρόνια πριν γεννηθεί! Αλλού, υπάρχει μια πιο λογική εκδοχή: «Θυμάμαι σαν και τώρα που μου έλεγαν ότι ο παππούς μου έστελνε τη μητέρα μου τη δεκαετία του ‘60 να αγοράσει τον Ριζοσπάστη και στη συνέχεια τον έκρυβαν στο σπίτι». Πιο λογική, με την έννοια ότι ξεφεύγει απ’ το πρώτο αδύνατο, αλλά… πού την έστελνε αλήθεια τη μητέρα του ο πατέρας του να αγοράσει Ριζοσπάστη στη δεκαετία του 1960; Στην… Τασκένδη; Ο Ριζοσπάστης, ως γνωστόν, ήταν απαγορευμένος από το 1947 ως το 1974!

Ο 34χρονος Παύλος Φύσσας, ένα εργατόπαιδο-καλλιτέχνης από το Κερατσίνι, είναι ο πρώτος Ελληνας που πέφτει νεκρός από επίθεση των νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου. Ο πρώτος Ελληνας, γιατί έχουν προηγηθεί μετανάστες. Αρκετοί μαχαιρώθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, λιντσαρίστηκαν, χωρίς ποτέ να βρεθούν οι δράστες. Μερικοί πέθαναν μετά τις δολοφονικές επιθέσεις που δέχτηκαν, χωρίς και πάλι να βρεθούν οι δράστες.

Στην περίπτωση του Παύλου Φύσσα, όπως και των αφισοκολλητών του Περισσού, που δέχτηκαν επίθεση στο Πέραμα, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν εννιά, το πέπλο της σιωπής έσπασε αναγκαστικά. Αυτή τη φορά δεν είχαμε κάποιον ή κάποιους μετανάστες, το μαχαίρωμα ή ο ξυλοδαρμός των οποίων περνούσε στα ψιλά. Εχουμε οργανωμένη επίθεση ενάντια σε μέλη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος και επίσης οργανωμένη επίθεση ενάντια σε μια παρέα αντιφασιστών, που κατέληξε στην εν ψυχρώ δολοφονία ενός γνωστού στην περιοχή αντιφασίστα. Τα τάγματα εφόδου δεν λογαριάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Μπράβοι της νύχτας, λουμπεναριό, λοβοτομημένα ανθρωποειδή, έχουν σχηματίσει ένα στρατό που θεωρεί πως έχει φτάσει η ώρα του για κυριαρχία στις γειτονιές. Οι «από πάνω» τους ντοπάρουν και τους κλείνουν το μάτι: εσείς τη δουλειά σας κι εμείς θα βγούμε να καταδικάσουμε τη βία! Γι’ αυτό και δε διστάζουν να επιτεθούν σε μέλη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος (νεκρός θα μπορούσε να υπάρξει και απ’ αυτή την επίθεση), ενώ πολλοί απ’ αυτούς ήταν γνωστοί στην περιοχή, γι’ αυτό και δεν δίστασαν να σκοτώσουν με τρεις μαχαιριές στην καρδιά τον Παύλο Φύσσα, μπροστά στα αδιάφορα μάτια των αστυνομικών που ήταν εκεί! Ξέρουν ότι το κράτος είναι στο πλευρό τους. Κι όχι μόνο το κράτος με τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς, αλλά το ευρύτερο σύστημα εξουσίας, με τους καπιταλιστές που χρηματοδοτούν παρασκηνιακά τα τάγματα εφόδου και τα μίντια που κάνουν δήθεν κοινωνιολογικές αναλύσεις για το «φαινόμενο», για να καταλήξουν στην εξίσωση «των άκρων» και στην καταδίκη της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται», βάζοντας στο ένα άκρο τους νεοναζί και στο άλλο κάθε αγωνιστικό σκίρτημα της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας. Τυχαίο είναι που όλα τα ΜΜΕ έδωσαν βήμα στον εκπρόσωπο των νεοναζί για να «καταδικάσει» τη δολοφονία και να δηλώσει πως «δεν έχουν καμιά σχέση»; Ακόμη και μετά τα τελευταία δολοφονικά χτυπήματα το επίσημο κράτος έσπευσε να προσφέρει άλλοθι στο νεοναζιστικό μόρφωμα, με τις αστυνομικές έρευνες στα γραφεία του, στο Πέραμα και τα κεντρικά στην Αθήνα. Λες και υπήρχε περίπτωση να έχουν εκεί στοιχεία που θα τους συνδέουν με τις δολοφονικές επιθέσεις. Λες και δεν ξέρουμε πως παίζεται το παιχνίδι.

Το φαινόμενο έχει αποκτήσει πλέον κοινωνικά χαρακτηριστικά. Εμείς ποτέ δεν το κρύψαμε. Τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου αποθρασύνθηκαν, γιατί μισό εκατομμύριο πολίτες τους ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές και υπερδιπλάσιοι δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι θα τους ψηφίσουν την επόμενη φορά. Αυτή η κοινωνική στήριξη είναι αποτέλεσμα από τη μια της κρίσης και της εξαθλίωσης και από την άλλη του κάλπικου αντιφασισμού των κυρίαρχων αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ποιοι παριστάνουν τους αντιφασίστες; Αυτοί που έχουν αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό στο ζυγό της βαρβαρότητας, αυτοί που μακελεύουν με τους πραιτοριανούς του κράτους κάθε διαδήλωση.

Δεν μπορεί να υπάρξει αντιφασιστική συμμαχία με όλους αυτούς. Αυτό θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των νεοναζί. Θα έστελνε τα πιο καθυστερημένα κοινωνικά στρώματα κατευθείαν στην αγκαλιά τους. Ούτε μπορούμε να κάνουμε εκκλήσεις στο κράτος να αντιμετωπίσει τα τάγματα εφόδου, με βάση το νομικό οπλοστάσιο της αστικής δημοκρατίας. Δεν είναι μόνο η κάλυψη που έχουν τα τάγματα εφόδου από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, αλλά και το ότι η αστική δημοκρατία δεν είναι θωρακισμένη έναντι του φασισμού, αλλά έναντι της επανάστασης. Ούτε ηθικό είναι το πρόβλημα, για να θυμίζουμε συνεχώς στους «παραστρατημένους» ψηφοφόρους ποιους στηρίζουν με την ψήφο τους. Στοιχειώδη ιστορία γνωρίζουν όλοι και πλέον ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει τη δολοφονική δράση των ταγμάτων εφόδου.

Το θέμα μπορούν να το λύσουν μόνο οι αντιφασίστες, ενισχύοντας τα μέτωπα που έχουν δημιουργηθεί σε πολλές γειτονιές και δημιουργώντας νέα παντού. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει παντού είναι πως τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου πρέπει να συντριβούν. Πρέπει ν’ αντηχήσει ξανά το σύνθημα που έριξε το επαναστατικό ΚΚΕ στο μεσοπόλεμο: κάθε φασιστικό χέρι που σηκώνεται για να χτυπήσει, πρέπει να κόβεται από τη ρίζα! Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι των ταξικών και λαϊκών αγώνων. Να δεθούν σ’ ένα αξεδιάλυτο όλον. Η πλειοψηφία του λαού αισθάνεται οργή και αηδία για αυτά τα ανθρωποειδή που νοσταλγούν τη πιο βάρβαρη περίοδο του 20ού αιώνα. Η οργή και η αηδία, όμως, πρέπει να γίνουν υλική δύναμη που θα καθαρίσει τις γειτονιές από τη ναζιστική βρόμα.

εφημερίδα «Κόντρα»

Στην Ελλάδα η θανατική ποινή καταργήθηκε νομοθετικά τον Δεκέμβριο του 1993 (Ν.2172/1993, ΦΕΚ Α' 207), κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Και όμως είκοσι χρόνια μετά, άνθρωποι στήνονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της απελπισίας και της απόγνωσης. Οδηγούνται στο θάνατο καταδικασμένοι στην εσχάτη των ποινών με συνοπτικές διαδικασίες από «έκτακτα λογιστικά στρατοδικεία». Πυροβολούνται στην ψυχή και στο σώμα και δέχονται την χαριστική βολή στο μυαλό. Δεκάδες τα «σκοπευτήρια» υποδέχονται καθημερινά τους καταδικασθέντες, με τα «εκτελεστικά αποσπάσματα» να εκτελούν απλά το καθήκον τους. Στις μέρες μας οι «εκτελέσεις» καταγράφονται ως αυτοκτονίες και οι «εκτελεσθέντες» ως αυτόχειρες. Κάθε μέρα και μια εκτέλεση. Κάθε μέρα κι ένας απών από το προσκλητήριο της ζωής. Κάθε μέρα κι ένα σημείωμα, μία συγνώμη, ένα «δεν αντέχω άλλο». Χωρίς κανένα πλεόνασμα αντοχής, δίχως πλεόνασμα ελπίδας, ένας-ένας εγκαταλείπουν τον αγώνα παραδομένοι μπροστά στις καπνισμένες κάνες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Τα άψυχα ονόματά τους χάνονται την άλλη μέρα σε ομαδικούς τάφους στατιστικών και σε κενοτάφια ποσοστών. Και ο σωρός με τους κάλυκες στο σκοπευτήριο όλο και να υψώνεται. Και οι φίλοι να μένουν παγωμένοι στο άκουσμα των πυροβολισμών. Και τα «αντίο» να γίνονται κι αυτά ένας πανύψηλος σωρός. Αντίο σε όσα δεν είδαμε στο άδειο του βλέμμα. Αντίο σε όσα δεν καταλάβαμε όσο καιρό συνεδρίαζαν τα στρατοδικεία. Αντίο σε όσα δεν προλάβαμε να πούμε μπας και προλάβουμε το κακό.

Ο Δημητράκης πήρε πριν λίγες μέρες τηλέφωνο τον κολλητό του στο νησί. «Δεν το παλεύω άλλο φίλε» του είπε, «κάηκαν όλα, κάηκε μαζί και η τελευταία μας ελπίδα» κι έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν περίμενε καν μια απάντηση ούτε ένα «κουράγιο φίλε». Τίποτα. Κατέβασε το ακουστικό και πήρε το δρόμο χωρίς το σακίδιό του μαζί, χωρίς τη φωτογραφική του μηχανή που ποτέ δεν αποχωριζόταν. Εκεί που θα πήγαινε δεν θα την χρειαζόταν και το ήξερε. Δεν κάπνιζε για να ζητήσει κι ένα τσιγάρο από τον επικεφαλής του αποσπάσματος. Ανέβηκε εκεί ψηλά στην Ακροναυπλία, εκεί που πήγαιναν κάποτε τους θανατοποινίτες. Εκεί τον εκτέλεσαν. Καλό σου ταξίδι μικρέ…

Πέτρος Κατσάκος

Προς όσους σκέφτονται ακόμη τι να κάνουν και πώς…

Βρέθηκα σε ένα νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα που φιλοξενεί παιδιά που αδυνατούν οι γονείς να τους προσφέρουν ακόμη και την απαραίτητη διατροφή!!! Εκεί λοιπόν εκτυλίχθηκε το εξής περιστατικό: Μια μητέρα επισκέφθηκε τα παιδιά της για να μείνει λίγο μαζί τους, πέρασε η ώρα με αγκαλιές χαρές και παιχνίδια. Ήρθε η ώρα όμως που έπρεπε να φύγει. Κλάματα, τα μικρά κρατούσαν την μανούλα με τα χεράκια τους τόσο σφιχτά που την πονούσαν, ενώ εκείνη το μόνο που μπορούσε να δώσει ήταν υποσχέσεις ότι θα ξανάρθει την επομένη ημέρα. Τότε ήταν που το μεγαλύτερο, με ποτάμι τα δάκρυα άρχισε να την παρακαλάει με δυνατή φωνή να τα πάρει στο σπίτι. «Δεν μπορώ καρδούλα μου, δεν έχουμε τίποτα στο σπίτι ούτε να φάμε…». Το πρόσωπο της μικρής σοβάρεψε, σκέφτηκε λίγο και έδωσε την πιο συγκλονιστική λύση στο πρόβλημα που έχω ακούσει στην ζωή μου: «Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ…».

Προς άπαντες υπευθύνους: Όλα εδώ πληρώνονται!

                                                                            Περικλής Αγγελόπουλος

Τρεις πλέον οι πορείες στην Ξάνθη, τρεις κι ο κούκος σ’ αυτές

Τραγέλαφος! Τριάντα άτομα οι μετέχοντες στην «πορεία» Γ.Σ.Ε.Ε.-Α.Δ.Ε.Δ.Υ., διαλύθηκαν στα καφενεία!

Το απογοητευτικό δυόμισι τοις χιλίοις (αριθμός: 2,5‰) των Ξανθιωτών συνέθεσε τον αριθμό εκείνων που συμμετείχαν στη σημερινή κρίσιμη και κομβική πανελλαδική απεργία, την ώρα που στο «ναό της δημοκρατίας» υποθηκευόταν το παρόν, το μέλλον και η κουρελιασμένη «λαϊκή κυριαρχία»…
Την ώρα που περίσσευε η λαϊκή οργή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στους δρόμους της Ξάνθης απλώς… βολτάριζαν τρεις διαφορετικές πορείες! Η θλιβερή λιτανεία του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ξάνθης με τριάντα σιωπηλούς περιπατητές, η καθιερωμένη ξεχωριστή –και καταφανώς πιο θορυβώδης- πορεία του ΠΑΜε και η… έκπληξη της χθεσινής ημέρας: η Πρωτοβουλία Αντίστασης μαζί με εργαζόμενους, φοιτητές, μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου με άλλα εκατόν είκοσι άτομα…
Ασφαλώς αυτό το τρίτο, αποσχισθέν μπλοκ αποτέλεσε την είδηση της χθεσινής ημέρας. Τα μέλη του συγκεντρώθηκαν μπροστά από το κτίριο της αντιπεριφέρειας Ξάνθης, πέρασαν από το Ε.Κ.Ξ. όπου στάθηκαν φωνάζοντας συνθήματα και πορεύτηκαν ξεχωριστά στους δρόμους της πόλης αφήνοντας σύξυλους τους τριάντα (καταμετρημένους από εμάς) συμμετέχοντες στη συγκέντρωση και πορεία των Γ.Σ.Ε.Ε. και Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Οι οποίοι τριάντα διήνυσαν τα πεντακόσια μέτρα μέχρι την πλατεία Δημοκρατίας και σκορπίστηκαν στα πέριξ καφενεία!... Όσο για το ΠΑΜε, αφού έκανε τον καθιερωμένο γύρο του κέντρου, ανανέωσε το ραντεβού του για το απόγευμα της Τρίτης, αλλά και της Τετάρτης.
Η παραπάνω θλιβερή εικόνα, ασφαλώς δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες βρίσκονται όλο και πιο απομονωμένες, τα πολιτικά «μαγαζιά» όλο και πιο συρρικνωμένα, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των εργαζόμενων παραμένει αμέτοχη όταν δεν εκτονώνεται στις άγευστες, βερμπαλιστικές και δίχως προοπτική μαζώξεις των «αγανακτισμένων». Την ίδια ώρα, οι δημοσιογράφοι συμμετείχαμε σε μία αστεία και –κατά πολλούς- προβοκατόρικη τετράωρη στάση εργασίας, που δεν είναι του παρόντος να εξηγηθεί…

στη φωτογραφία (κλικ για μεγέθυνση): Ο τραγελαφικός "επιτάφιος" του Ε.Κ.Ξ. λίγο πριν σκορπιστεί στα καφενεία

"Κηρύσσει απαράδεκτη... και απαλλάσσει"!
Με τα λόγια αυτά ανακοίνωσε την απόφασή του στις 20.00΄(!) χθες το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης, απέναντι σε ένα σαθρό και αστήριχτο κατηγορητήριο και με την εισαγγελέα να αντιστρέφει τους όρους και να προτείνει προκαταρκτική έρευνα για να διαπιστωθεί ποιοι από τους αστυνομικούς διέπραξαν ποινικά αδικήματα σε βάρος των φοιτητών!
Τα όσα συνέβησαν στις 10 Δεκέμβρη 2008 (τέσσερις μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου) είναι γνωστά και αρκετά εκτενή ώστε να χωρέσουν εδώ. Παραθέτουμε μόνο τις δηλώσεις των δύο "κατηγορούμενων" και των δύο συνηγόρων (φωτο):
Αλέκα Ζορμπαλά
Με την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης αποδείχθηκε και κατέρρευσε μία μεθόδευση και μία σκευωρία που στήθηκε από τις αστυνομικές αρχές της Ξάνθης εις βάρος συγκεκριμένων φοιτητών, σε μια προσπάθεια οι ίδιοι να αποσείσουν οποιαδήποτε ποινική ευθύνη για τις βάρβαρες πράξεις στις οποίες προέβησαν κατά τη διάρκεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων στις 10 Δεκεμβρίου 2008. Η προσπάθειά τους αυτή η οποία είχε και σαν στόχο την ποινικοποίηση όχι μόνο των αγώνων αλλά και την ποινικοποίηση της εξέγερσης του Δεκέμβρη, έπεσε για μία ακόμα φορά στο κενό.
Δημήτρης Σαραφιανός

Από την ακροαματική διαδικασία προέκυψε σαφώς ότι επρόκειτο για άλλη μία περίπτωση σκευωρίας εκ μέρους των αστυνομικών αρχών, η οποία κατέπεσε με πάταγο για μια ακόμη φορά στα ακροατήρια. Έχει πάντως ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε την εισαγγελική πρόταση για να παραπεμφθεί ο συγκεκριμένος φάκελος για περαιτέρω προκαταρκτική έρευνα για να διαπιστωθεί ποιοι από τους αστυνομικούς διέπραξαν ποινικά αδικήματα σε βάρος των φοιτητών. Από την ακροαματική διαδικασία προέκυψε ότι εκτός από τους επικίνδυνους τραυματισμούς στο κεφάλι ενός δημοσιογράφου και τριών φοιτητών, είχαμε ρίψη χημικών εντός του κτιρίου της νομαρχίας, κάτι που πραγματικά θα μπορούσε να οδηγήσει σε θανατηφόρα αποτελέσματα.
Παναγιώτης Μουσταφέλλος

Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. Η κρατική καταστολή είναι κάτι που έχει παρελθόν και θα έχει και συνέχεια, αλλά η αθώωσή μας αποτελεί μια μεγάλη νίκη του κινήματος της Ξάνθης αλλά και ευρύτερα, στα πλαίσια της μη ποινικοποίησης του Δεκέμβρη και της ανάδειξης των κοινωνικών αντιστάσεων στο σήμερα. Στέλνει μήνυμα ότι η αλληλεγγύη κερδίζει και οι κατηγορίες μπορούν να πέφτουν στα δικαστήρια αν υπάρχει συνεισφορά όλου του αλληλέγγυου κόσμου μιας περιοχής.
Σταύρος Φωτεινόπουλος

Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από την απόφαση που έλαβε το δικαστήριο. Αυτή αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι ο Δεκέμβρης δεν είναι ένα κοινωνικό γεγονός που θα κριθεί στα δικαστήρια, αλλά μια κοινωνική έκρηξη που δεν μπορεί να ποινικοποιείται. Και στη βάση αυτής της κοινωνικής έκρηξης δεν μπορεί να κατασκευάζονται ένοχοι, ψευδείς κατηγορίες και στημένα κατηγορητήρια. Για μια ακόμη φορά και το ευρύτερο αγωνιστικό κίνημα απέδειξε τη δυναμική του στην Ξάνθη αλλά και γενικότερα και η αλληλεγγύη νίκησε.