Ένας λαός που εκλέγει
διεφθαρμένους, κλέφτες, προδότες και απατεώνες, δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους.
George Orwell
Αν υπήρχε ελπίδα έπρεπε να βρίσκεται στους προλετάριους, γιατί μόνο εκεί, σ΄ αυτές τις περιφρονημένες τεράστιες μάζες, το 85 τοις εκατό του πληθυσμού της Ωκεανίας, μπορούσε να γεννηθεί η δύναμη που θα κατέστρεφε το Κόμμα. Το Κόμμα δε θα μπορούσε να ανατραπεί από μέσα. Οι εχθροί του Κόμματος –αν υπήρχαν– δεν υπήρχε τρόπος να ενωθούν ούτε καν να γνωριστούν μεταξύ τους. Ακόμα και αν υπήρχε η θρυλική Αδελφότητα –πράγμα πιθανό– ήταν εντελώς αδύνατο να συγκεντρωθούν πάνω από δύο-τρία μέλη της. Η Επανάσταση γι’ αυτούς ήταν ένα βλέμμα, μια μικρή αλλαγή στη φωνή, το πολύ-πολύ μια λέξη που ψιθύριζαν κάπου-κάπου. Αλλά οι προλετάριοι δεν είχαν καμιά ανάγκη να συνωμοτήσουν, αρκεί να μπορούσαν με κάποιο τρόπο να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους. Δεν είχαν παρά να ξεσηκωθούν και να τιναχτούν όπως ένα άλογο που διώχνει από πάνω του τις μύγες. Αν το ήθελαν θα μπορούσαν να τινάξουν το Κόμμα στον αέρα αύριο το πρωί. Σίγουρα, δε θα ‘πρεπε αργά ή γρήγορα να τους έρθει στο μυαλό η ιδέα αυτή; Κι όμως…