Πολιτικοί, οικονομολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, σημειολόγοι, διανοούμενοι, ειδικοί της κοινής γνώμης κι όλοι οι άλλοι ηλίθιοι που χαϊδεύονται σαν πουτάνες με την εξουσία, αναφέρονται συνεχώς σ’ αυτά τα «σοβαρότατα προβλήματα», προσέχοντας ωστόσο καλά να μην τα ονοματίσουν πραγματικά: αυτοί που τους τρέχουν τα σάλια και κουνάνε την ουρά από χαρά κάθε φορά πού τα’ αφεντικό τούς ζητάει να μυρίσουν ένα καινούργιο φαινόμενο που διαμέσου του εκδηλώνεται η ίδια κρίση, αυτοί που αγαπούν τόσο πολύ τους ορισμούς και τις ετικέτες, νάτοι τώρα που βρίσκουν χίλιες προφάσεις για να μην ονομάσουν ποτέ αυτό που η επιστήμη τους δεν μπορεί να λύσει, αλλά που δεν θα ‘θελαν να λυθεί από άλλους. Στην πραγματικότητα, το επάγγελμά τους έγκειται πια κατ’ ουσία στο να φανούν απαραίτητοι σ’ αυτούς που τους δίνουν δουλειά και αυτή ακριβώς είναι η κύρια απασχόλησή τους, σε μιαν εποχή που το προλεταριάτο σκέφτεται πως ούτε αυτοί ούτε τα αφεντικά είναι απαραίτητοι. Παρ’ όλο που ένα τέτοιο φαινόμενο μπορεί να φαίνεται περίεργο, δεν μπορούμε βέβαια να πούμε πως αυτό είναι που καθορίζει το καινοφανές της εποχής μας, μια και αποτελεί απλώς μια συνέπειά της και όχι την πιο ενδιαφέρουσα. Κι αν υπάρχει κάτι που να ξαφνιάζει σ’ αυτό το φαινόμενο τής γενικής κατατρόπωσης, είναι μονάχα η εξοργιστική υπόληψη που συνεχίζουν ν’ απολαμβάνουν παρόμοιοι, ειδικοί στα μάτια εκείνων που τους χρησιμοποιούν ακόμα, περιμένοντας ποιος ξέρει τι. Σε τούτο, όπως και σ’ όλα τ’ άλλα, αυτοί επιβεβαιώνουν το παλιό ρητό: κατά κύρη, κατά δούλο (tale il padrone, tale il servitore). 
