Προς Θεσσαλονικείς ιθ΄ επιστολή φαύλου

Αδελφοί
«Τον μήνα που δεν έχει “ρο” να βάζεις στο κρασί νερό»! Ήταν μια ευγενική προσφορά της στήλης προς το φίλα προσκείμενο στην κραιπάλη Εξώστειο κοινό. Η σοφή ρήση δεν είναι δική μας, βεβαίως (πού μυαλό για Σοφία, ε Μαρία;). Ανασύρεται εκ των αρχαίων ημών προγόνων, με τους οποίους –αγνοήστε τους ιλαροτραγωδούς σαλτιμπάγκους- ουδεμία σχέση έχει το νεοελληνικό μπορντέλο (και να με συμπαθούν οι προσφέροντες κοινωνικό έργο οίκοι ανοχής, αντιθέτως με σύμπαν το νεοελληνικό μπορντέλο που αποδομεί άρδην τον κοινωνικό ιστό). Αν προσέξετε λοιπόν, οι άνευ «ρο» μήνες είναι εν σειρά οι ζεστοί-θερινοί: Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος! Τότε απαιτείται οινονοθεία, προς αποφυγήν Κ.Κ.Ε. (Καρδιά Καρκίνος Εγκεφαλικό). Η στήλη υποκλίνεται στη σοφότατη αρχαία ρήση και σας συστήνει ανεπιφύλακτη εφαρμογή της.
Άσχετο, αλλά αλήθεια, ο ποταμός Γαλλικός γιατί ονομάστηκε έτσι, από Εχέδωρος; Τον εκχώρησαν κι αυτόν σε καμιά French Teleriver (κατά το Deutsche Telecom) και δεν το μάθαμε;
Ο νομάρχης σας, θέλει να βαφτίσει οδό Σαρκοζί! Καίτοι και η Καίτη γνωρίζει ότι τασσόμεθα αναφανδόν υπέρ της παράδοσης, των κουδουνοφόρων, του θεάτρου σκιών και του Καραγκιόζη, ως αντιπροσωπευτικών στοιχείων μας στο χωνευτήρι πολιτισμών της Γιούρολαντ, θα επαναλάβουμε τις σαφείς, σα φις -κι ενίοτε σαν γυμνό ηλεκτροφόρο καλώδιο- θέσεις μας: Θα ήτο τιμή για το υφέρπον διεθνιστικό πνεύμα μας να κατοικούμε εις οδό Νικολά Σαρκοζί, να βγάζουμε τα σκουπίδια μας κάτωθεν ενός τόσο λαμπρού οδοσήμου, καρφωμένου έμπροσθεν των σωληνώσεων αποχετεύσεων των πολυκατοικιών. Αρκετά με τας οδούς Μιαούλη, Κανάρη και λοιπών μολοτοφιστών. Και, μιας και μιλάμε περί Καρλωμένου (λόγω Κάρλας), θέτω εν ερώτημα προς κάθε σκεπτόμενο σερβιτόρο της Σαντορίνης: Αφού –σύμφωνα με την παροιμία, οξυτόνως και δίχως δύο συνεχόμενα περιττά σύμφωνα- το Μπρούνι σέρνει καράβι, γιατί δεν χρησιμοποιείται στην άνετη και ασφαλή ανέλκυση του Sea Diamond;
Μιας και μαζευτήκαμε εδώ και τηλε-επικοινωνούμε (παγκόσμια ημέρα τηλεπικοινωνιών το Σάββατο, κεραστείτε ένα κομματάκι ΟΤΕ), μάθετε και το άλλο νομαρχιακό: θέλει να γίνει υπερνομάρχης απασών των Μακεδονιών! Ζητάει όλη την κεντρική Μακεδονία και βάλε, περισσότερα κι απ’ τους εκ βορρά εχθρούς του αδούλωτου ελληνισμού! Αλλιώς, λέει, θα κατέβει αντίπαλος τού «-20.000.000» στις εκλογές… Να τον τυλίξω ή θα τον φάτε εδώ;
Παν: μέτρον άριστον.

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

Η κρατιστική εγκληματολογία πραγματεύεται το παράνομο έγκλημα το οποίο, ενώ είναι το λιγότερο σοβαρό από τα προβλήματα της κοινωνίας, αντιμετωπίζεται ως το σοβαρότερο. Η ύπαρξη του παράνομου εγκλήματος παρουσιάζεται ως συνηγορία υπέρ του κράτους, βάσει της υπόθεσης ότι μόνο μια κυβερνητική μηχανή μπορεί να το εμποδίσει. Σπάνια γίνεται παραδεκτή η ύπαρξη του νόμιμου εγκλήματος, ενώ στην περίπτωση που κάτι τέτοιο συμβεί -όπως έγινε για παράδειγμα με την αναμφισβήτητη εγκληματικότητα του χιτλερικού καθεστώτος- τότε οι κρατιστές εκφράζουν τις αμφιβολίες τους ως προς την νομιμότητα ενός τέτοιου καθεστώτος. Γι’ αυτό τον λόγο οι ναζιστές ηγέτες «δικάστηκαν» σ’ ένα «δικαστήριο» για πράξεις αναμφίβολα νομιμοποιημένες από το γερμανικό κράτος, με βάση την εντελώς φανταστική υπόθεση μιας ανώτερης νομικής αρχής, που σε τελική ανάλυση προκύπτει από το γεγονός ότι έχασαν τον πόλεμο στον οποίο ενεπλάκησαν...
Η καταγωγή του κράτους ή η άνοδος οποιασδήποτε άρχουσας τάξης -όσο κι αν η τελευταία αυτοχαλιναγωγείται με δημοκρατικούς ή συνταγματικούς περιορισμούς- δεν διαφέρει από την άνοδο οποιασδήποτε ολιγαρχίας του εγκλήματος. Η μαφία, αν είχε διαρκέσει περισσότερο ή είχε απλώσει βαθύτερα τις ρίζες της, δεν θα ήταν μια κυβέρνηση του εγκλήματος αλλά μια νόμιμη κυβέρνηση.
Για το κράτος, τα χειρότερα από τα παράνομα εγκλήματα στα οποία επιβάλλονται οι βαρύτερες ποινές, είναι η προδοσία και η υπονόμευση της κρατούσας τάξης. Όμως αν αυτά είναι επιτυχημένα δεν είναι καθόλου παράνομα. Αν δε η επιτυχία τους είναι απόλυτη, δεν θεωρούνται παράνομα ούτε καν από εκείνους που προδόθηκαν ή ανατράπηκαν. Το κράτος, που εγκαθιδρύθηκε δια της βίας και συντηρείται από την καταστολή –σε όποιον βαθμό απαιτείται για την επιβίωσή του– καθορίζει τι είναι νόμιμο.
Σήμερα είναι της μόδας να μιλάμε περισσότερο για «βία» παρά για «έγκλημα», ωστόσο ισχύει η ίδια λογική. Αυτό που καταγγέλλεται από τα ΜΜΕ (δηλαδή η αντίσταση στο κράτος) είναι παράνομη βία. Αυτό που εγκωμιάζεται και δικαιολογείται είναι νόμιμη βία. Όταν διαβάζουμε στον τύπο ότι «τρομοκράτες έκαναν σαμποτάζ σε βάση πυρηνικών πυραύλων», η υποβάθμιση της γλώσσας φθάνει στο αποκορύφωμά της.
Με την πλήρη υποστήριξη των δημοφιλών ΜΜΕ, ολόκληρος ο πληθυσμός κάθε βαθμού ευφυΐας, μπορεί να κυριευθεί από μανία ενάντια σε μια χούφτα παιδαρέλια που βγαίνουν το Σαββατόβραδο και αρπάζουν τσάντες. Είναι απολύτως σωστό τα εγκλήματα εναντίον προσώπων να αντιμετωπίζονται με αποτροπιασμό, όμως αυτός εκδηλώνεται με μια μόνιμη και εμπρηστική εκστρατεία που φθάνει σε μεγάλο βάθος, προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους που είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο αναξιόπιστος εγκληματίας απ’ όλους.

Larry Tift – Dennis Sullivan - "Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος"

Ο άνθρωπος μ’ ενάρετη ψυχή
μήτε διατάζει μήτε υπακούει.
Η εξουσία, σαν πανούκλα που αφανίζει
μολύνει ό,τι αγγίζει
και η υπακοή
όλεθρος για κάθε χάρισμα
αρετή, αλήθεια κι ελευθερία
σκλάβους τους ανθρώπους κάνει
κι απ’ τον άνθρωπο
μονάχα έν’ αυτόματο, μια μηχανή απομένει...

Percy Shelley

Ο ένοπλος πολιτικός αγώνας γίνεται όλο και πιο σπάνιος. Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες μορφές βίας εν δράσει; Προφανώς όχι. Και πρώτη απ' όλες η οικονομική βία την οποία ασκούν, ενθαρρυμένοι από τη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, οι εξουσιαστές πάνω στους εξουσιαζόμενους. Οι ανισότητες αγγίζουν ανείπωτες διαστάσεις. Κυριολεκτικά σκανδαλώδεις. Το μισό της ανθρωπότητας ζει μέσα στη φτώχεια, πάνω από το ένα τρίτο στη μιζέρια, οχτακόσια εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από υποσιτισμό, ένα δισεκατομμύριο σχεδόν παραμένουν αναλφάβητοι, ενάμισι δισεκατομμύριο δεν διαθέτουν πόσιμο νερό, δύο δισεκατομμύρια δεν έχουν ακόμα ηλεκτρικό ρεύμα. Και, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αυτά τα δισεκατομμύρια των καταραμένων της γης είναι πολιτικά «ήσυχοι». Αυτό είναι μάλιστα ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: περισσότεροι φτωχοί παρά ποτέ, λιγότεροι εξεγερμένοι παρά ποτέ.
Άραγε, η κατάσταση αυτή μπορεί να έχει διάρκεια; Είναι ελάχιστα πιθανό. Αναμφισβήτητα, λόγω της εξάντλησης του μαρξισμού ως διεθνούς κινητήριας δύναμης της κοινωνικής εξέγερσης, ο κόσμος διασχίζει ένα είδος μετάβασης. Ανάμεσα σε δύο κύκλους πολιτικών επαναστάσεων. Και ενώ οι αδικίες είναι πιο σκανδαλώδεις από ποτέ, παρατηρούμε ότι άλλες μορφές βίας αγγίζουν ήδη διαστάσεις παροξυσμού. Συγκεκριμένα, η βία των φτωχών ενάντια στους φτωχούς και ορισμένες πρωτόγονες μορφές εξέγερσης που εκδηλώνονται με την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια και οι οποίες -σχεδόν παντού, όχι μόνο στη Γαλλία- παίρνουν τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού κοινωνικού πολέμου. Μπροστά στο αυξητικό αυτό κύμα, το οποίο τα μέσα ενημέρωσης αποκαλούν «ανασφάλεια», πολλές χώρες -Μεξικό, Κολομβία, Νιγηρία, Νότιος Αφρική, κλπ.- ξοδεύουν στο εξής περισσότερα για τη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου παρά για τη δική τους εθνική άμυνα. Η Βραζιλία, για παράδειγμα, αφιερώνει το 2% του ετήσιου πλούτου της (ΑΕΠ) για τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά περισσότερο από 10,6% για την προστασία των πλουσίων απέναντι στην απελπισία των φτωχών.
Το μεγάλο δίδαγμα της ιστορίας της ανθρωπότητας είναι το εξής: οι άνθρωποι πάντα εξεγείρονται μπροστά στην όξυνση των ανισοτήτων. Η άνοδος, τόσο στο νότο όσο και στο βορρά, της εγκληματικότητας -που συχνά είναι απλώς πρωτόγονες και αρχαϊκές εκδηλώσεις κοινωνικής αναταραχής- αποτελεί αδιαμφισβήτητο σημάδι της απελπισίας των φτωχότερων μπροστά στην αδικία του κόσμου. Δεν είναι ακόμα πολιτική βία. Καθένας, όμως, διαισθάνεται ότι πρόκειται για παράταση. Άραγε, για πόσο καιρό ακόμα;

Ignacio Ramonet

Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε, ότι μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν υπάρχει καμία διέξοδος για την εργατική τάξη, τους άλλους εργαζόμενους και τη φτωχή αγροτιά. Η διέξοδος βρίσκεται στην βίαιη προλεταριακή επανάσταση και στην εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.

(Γεράσιμος Λιόντος - εφημερίδα "Κόντρα")

Οι άνθρωποι αναζητούν τόπους για απόσυρση, εξοχές και παραλίες και όρη και εσύ πολλάκις βρέθηκες να τα λαχταράς. Όλα αυτά όμως είναι χρήσιμα μόνον εις τους ανόητους, αφού εσύ μπορείς όποια στιγμή θελήσεις ν’ αποτραβηχτείς στον εαυτό σου. Γιατί πουθενά δεν είναι πιο ήσυχα και αμέριμνα για τον άνθρωπο παρά μέσα στην ίδια την ψυχή του και ιδίως για εκείνους που έχουν εύτακτο τον εσωτερικό τους κόσμο ώστε όταν τον κοιτάζουν καταλαμβάνονται από μεγάλη γαλήνη. Και ως τέτοια εννοώ την αρμονία. Συχνά δίνε λοιπόν τού εαυτού σου, τού είδους αυτού την απομόνωση και ανανέωσέ τον.

Marcus Aurelius - "Τα εις εαυτόν"