Η πυρηνική απειλή γίνεται με ενάργεια αντιληπτή, από την αναφορά ενός και μόνον αριθμού: Σε κάθε άνθρωπο της Γης αντιστοιχεί σήμερα πυρηνικό υλικό, έτοιμο να εκραγεί, ισοδύναμο με τρεις τουλάχιστον τόνους ΤΝΤ! Όχι τρεις σφαίρες ή έστω τρεις χειροβομβίδες, αλλά τρεις τόνοι μίας άκρως εκρηκτικής ουσίας αναλογούν σε κάθε παιδί, άνδρα ή γυναίκα έποικο του πλανήτη μας, σε μεγάλο βαθμό αθώων ή ανύποπτων για την έκταση της απειλής. Σε βάση οικονομική, η φρενίτις των εξοπλισμών σημαίνει για το πολεμικό οπλοστάσιο των εθνών ένα περίπου εκατομμύριο δολάρια ανά λεπτό της ώρας. Που, ανάλογα με τον πλούτο και την τεχνολογική ικανότητα του καθενός, περιλαμβάνει πυρηνικές βόμβες, πυραύλους τρομακτικής ακρίβειας, πυρηνικά υποβρύχια ή συστήματα ακτίνων λέιζερ. Δεν αποτελεί δημαγωγία αλλά απλή έκφραση λογικής ο αριθμός των νοσοκομείων, τα σχολεία ή έστω οι χώροι πολιτισμού που θα ήταν δυνατόν να δημιουργηθούν με τα κολοσσιαία αυτά ποσά.

Γιώργος Γραμματικάκης – «Η κόμη της Βερενίκης»

Σε περιοδικά και εφημερίδες

στις αφίσες του τοίχου

σε τετράγωνες οθόνες

μόνιμο το χαμόγελό σου

καθώς εξαργυρώνεις τη σαγήνη σου

προαιώνιο θηλυκό

ηγερία της κατανάλωσης

εφιάλτη της γενιάς σου

ανίδεο και συ εμπόρευμα...

Τόλης Νικηφόρου - "Διαφήμιση"

Προς Θεσσαλονικείς μδ΄ επιστολή φαύλου

Αδελφοί

Habemus papam! Με δεκαήμερη καθυστέρηση, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω τα απεγνωσμένα εγνωσμένα: μετά τον μαύρο καπνό που αναπεμπόταν εδώ και καιρό στο maximum εκ Μαξίμου, φτάσαμε στην εθνοσωτήριο 4η Οκτωβρίου και αναπέμφθηκε λευκός! Η ημέρα της Οκτωβριανής πανσελήνου (η επόμενη είναι στις 2/11, του Ακινδύνου, συνεπώς δεν εορτάζομε και δεν δεχόμεθα επισκέψεις) που ήταν ταυτόχρονα ημέρα των ζώων και ημέρα των τριακοστών πέμπτων γενεθλίων της ΝΔ, πέρασε στην ιστορία (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Έτσι, το κατ’ άλλους συμπαθές και κατ’ άλλους αντιπαθές κόμμα με έμβλημα τον πυρσό (πυρ-sos), έτυχε της εξοργιστικής προνομιακής μεταχείρισης να συνταξιοδοτείται την ημέρα συμπλήρωσης τριακονταπενταετίας! Κάτι που ασφαλώς θα χειριστεί επιδέξια (επι-δεξιά) ο νέος υπουργός απασχόλησης monsieur Loveρδος, ώστε να μην δημιουργηθεί κακό προηγούμενο και τρέχουμε μετά… «Δεν ξενυχτήσατε πολύ» είπε ο Monsieur le Président υποδεχόμενος το τρίτο μέλος της γνωστής οικογενείας πρωθυπουργών, που έδιωξε το δεύτερο μέλος της άλλης γνωστής οικογενείας πρωθυπουργών (κάτι σαν Φουρτουνάκηδες και Βροντάκηδες, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Μοντέγοι και Καπουλέτοι κ.α.). «Όχι...ήταν σύντομο», απάντησε ξεδιάντροπα εκείνος… Εκτός από papam, habemus καρδινάλιους και νούντσιους εις το νεοσχηματισθέν κονκλάβιο. Δεν θα σας βασανίσουμε με την ολική επαναφορά γνωστών ανατριχιαστικών ονομάτων του παρελθόντος. Θα σταθούμε όμως σε διάφορα γαργαλιστικά υπουργεία (ιππουργεία): προπό (προστασίας πολίτη), ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (ζαλίζομαι στο χάος του κυβερνοχώρου, σταματήστε), δια βίου μάθησης (το κάτεργο γίνεται ισόβιο). Κι ακόμα, υποδομών και δικτύων (λίγο μαφιόζικο ακούγεται, αλλά έτσι δίνεται ορθότερα η εικόνα του), πράσινης ανάπτυξης, διαφάνειας (φαντάζεστε να έχει φιμέ τζάμια;) ισότητας και ατομικών δικαιωμάτων (το τμήμα αυτό μάλλον θα είναι απαλλαγμένο φόρτου). Ως άπαντα δεικνύουν, θα εξακολουθήσουμε διάγοντας εν ξεκαρδιστικό πρώτο διάστημα μετά την απόφαση των αρχαίων τεφροδόχων (καλπών δια τους νεωτέρους). Υπάρχει άφθονο υλικό και δεν συντρέχει ουδείς λόγος ανησυχίας δια τη συνέχεια της διασκέδασής μας. Και αργότερα, όταν θα σφίξουν τα γάλατα, ίδωμεν… Μη λησμονείτε ότι είμαστε προ του χειμώνος, το φάντασμα του Δεκέμβρη πλανιέται ακόμα και το υπουργείο προπό (είπαμε: προστασίας πολίτη. Α, δεν γίνεται, την επόμενη φορά θα κάνω ερωτήσεις) μαζεύει κατσαρόλες και ξυπνητήρια –προφανώς θα μαγειρέψει κάτι της… ώρας- δια να προλάβει την κατάσταση. Όμως, αλλού τα κακαρίσματα και αλλού τίκτουν αι όρνιθαι…

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

Ο πασιφισμός του «διαμαρτυρόμενου» τον καθιστά δέσμιο στη χρησιμοποίησή του από την εξουσία (…) Αυτοί που δεν μιλούν για τον ιμπεριαλισμό και την κρατική καταστολή, θα έπρεπε να το βουλώνουν σε ό,τι αφορά τον φασισμό (…) Ας μας εξηγήσουν λοιπόν πώς θα ανατραπούν και θα καταστραφούν τα μονοπώλια και ο μιλιταρισμός τους; Πώς θα σπάσει η διαδικασία φασιστικοποίησης της παγκοσμιοποίησης; Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι θα μπορέσουμε να νικήσουμε κάνοντας μια ευχή σε κάθε χάντρα του κομπολογιού μας, με αγώνα για μικροαλλαγές, με επίκληση στα αστικά δικαιώματα, με τη συλλογή υπογραφών ή με «μακρινούς περιπάτους»;

Joelle Aubron, Nathalie Menigon, Jan-Marc Rouillan («Action Directe»)

Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου, με σκόρπια αποσπάσματα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη "Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974":

Κατά των Τούρκων ξεσηκώθηκαν οι πάντες, ακόμα και οι Τούρκοι παρίες. Φυσικά οι ορθόδοξοι Έλληνες αποτελούσαν την πλειοψηφία. Όμως, οι μουσουλμάνοι Έλληνες, οι ορθόδοξοι Αρβανίτες και οι μουσουλμάνοι Αρβανίτες, αποτελούσαν περίπου τους μισούς των αγωνιζομένων κατά των Τούρκων. Τώρα, πώς έγινε και προέκυψε μετά την επανάσταση κράτος αμιγώς ελληνικό και ακραιφνώς ορθόδοξο, είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία.
Η Ελλάδα προσδέθηκε στους Άγγλους και στη συνέχεια στους διαδόχους τους στη Μεσόγειο Αμερικανούς, πριν καν υπάρξει ως ελεύθερο κράτος!
Ο αγράμματος λαός δεν μισεί τους καλαμαράδες. Τους μισούν οι μισοαγράμματοι προύχοντες και οι κοτζαμπάσηδες, που πριν την επανάσταση συνεργάζονταν αρμονικότατα με τους Τούρκους. Ο αγράμματος άνθρωπος πάντα κατανοεί τη σημασία που έχουν για μια καλύτερη ζωή τα γράμματα και πάντα θέλει να σπουδάσει τα παιδιά του. Οι επικίνδυνοι είναι οι κολυβογραμματισμένοι με τα κολυβογράμματά τους, που δεν έλειψαν ποτέ απ’ την Ελλάδα. Και που τη χαντάκωσαν. Επειδή ξέρουν να διαβάζουν την Ιερά Σύνοψη, νομίζουν πως ξέρουν και γράμματα.
Το πείραμα Καποδίστρια απέτυχε γιατί οι Έλληνες δεν θέλουν να έχουν κράτος. Ούτε σήμερα θέλουν να έχουν κράτος (…) των πάντα πεινασμένων Ελλήνων που πάντα συνδυάζουν τα μεγάλα ιδανικά με τη μεγάλη μάσα (…) Εκείνο το πρώτο από μια ατέλειωτη σειρά δανείων έκανε τους Έλληνες να πέσουν με τα μούτρα στο ψητό και να σφάζονται μεταξύ τους για το ποιος θ’ αρπάξει το μεγαλύτερο κομμάτι (…) Ο επόμενος διεθνής οικονομικός έλεγχος προβλέπω να κρατάει διακόσια χρόνια. Αν και δε νομίζω πως τότε θα υπάρχει Ελλάδα για να πληρώνει τα χρέη της. Θα την έχουν φάει οι Έλληνες μαζί με τα χρέη της.