Κι ενώ οι πέτρες έπεφταν τριγύρω σαν χαλάζι

και οι κλητήρες έκαναν τους πολεμάρχους χάζι

ο κύριος διευθυντής ο της αστυνομίας

μετά μεγάλου φλέγματος και πλήρης ψυχραιμίας

από μικρόν κι αμούστακον ακόμη σφενδονήτην

εδέχθη λίθον στρογγυλόν επάνω εις την μύτην

καθ’ ην στιγμήν και απ’ εκεί επέρασ’ εφ αμάξης

να δει αν εβασίλευεν ασφάλεια και τάξις.

Γεώργιος Σουρής

Επειδή καιρούς το Έθνος δυστυχίας διατρέχει

επειδή ελπίς καμία δεν υπάρχει κατ’ αυτάς

επειδή και το Ταμείον εις δαπάνας δεν αντέχει

καταργούμεν τας πρεσβείας και αυτούς τους πρεσβευτάς.

Διατάσσομεν αμέσως εις Αθήνας να ‘λθουν όλοι

και αφήνομεν μονάχα τον εν Κωνσταντινοπόλει.

Επειδή ο κόσμος όλος από φόρους εφορτώθη

επειδή δεν τους σηκώνει και η ράχη των Ελλήνων

επειδή και ο Τρικούπης κι η πατρίς εχαντακώθη

με τους φόρους των ελαίων, των τσιγάρων και των οίνων

κι επειδή εφυγαδεύθη εκ της τσέπης μας το χρήμα

καταργούμεν τους εμμέσους και αμέσους παραχρήμα.

Επειδή στας θέσεις όλας απαιτούνται και προσόντα

καταργούμεν και τας θέσεις τας μικράς και ανωτέρας

και προστάζομεν καθέναν βουλευτήν αποτυχόντα

να εργάζεται δι’ όλης της νυκτός και της ημέρας

δίχως καν λεπτό να παίρνει …καταργούμε δε προσέτι

και το δίκαιον ακόμη και το άδικον ρουσφέτι.

Καταργούμεν Εφορίας, καταργούμεν Τελωνεία

καταργούμεν και Νομάρχας, καταργούμεν κι αστυνόμους

καταργούμεν προς τοις άλλοις κάθε μια συγκοινωνία

καταργούμεν τους στενούς μας και πλατείς σιδηροδρόμους

καταργούμεν βουλεβάρτα, καταργούμεν και πλατείας

καταργούμεν και τας τόσας περιττάς δενδροφυτείας.

Καταργούμεν και τους Δήμους, καταργούμεν κι Επαρχεία

καταργούμεν τα μεγάλα και μικρά ουροδοχεία

και δημόσια προς τούτοις καταστήματα του Κράτους

καταργούμεν και καμπόσους, δημοσίους αποπάτους.

Καταργούμεν τους συμβούλους, καταργούμεν τους Πρυτάνεις

καταργούμεν κάθε είδος και διάταγμα δαπάνης.

Καταργούμεν τας μεγάλας και μικράς διοργανώσεις

καταργούμεν τους στρατούς μας, καταργούμεν και τους στόλους

καταργούμεν τας εκτάκτους των παρασκευών πιστώσεις

και τους Γάλλους τους στρατάρχας και τους ιδικούς μας όλους.

Καταργούμεν ατμοβάρεις, καταργούμεν ναυαρχίδας

καταργούμεν τας Παράλους και τας ατμοτελωνίδας.

Καταργούμεν τας δυνάμεις της ξηράς και της θαλάσσης

καταργούμεν τας εντόκους και ατόκους πληρωμάς

καταργούμεν τα ταμεία της Ελλάδος μας συμπάσης

καταργούμεν δε και όλας τας εδώ οικοδομάς

κι επιτρέπομεν μονάχα εις το Κράτος ένα σπίτι

το λαμπρόν φρενοκομείον του Ζωρζή Δρομοκαΐτη.

Γεώργιος Σουρής – «Κατάργησις»

(κλικ για μεγέθυνση)

Εμπρός λοιπόν ας βγάλωμε κι εμείς εφημερίδα

αφού καμιά δεν ξέρωμε καλύτερη δουλειά.

Αβάντι να λυσσάξωμε κι εμείς για την πατρίδα...

Γεώργιος Σουρής – 2.4.1883 (πρώτο φύλλο «Ρωμηού»)

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.

Γεώργιος Σουρής

Μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια περασμένα,
ένας μπαμπάς παιδάκια μου, ζούσε σαν κι εμένα.
Κι αυτός επήρε μια μαμά, καθώς και τη μαμά σας
και τρία έκαναν παιδιά, που είχαν τ’ όνομά σας.
Και ο μπαμπάς απέθανε με δίχως διαθήκη
και τα παιδιά του έψαχναν να βρούνε χαρτζιλίκι
αλλά δεν βρήκαν τίποτε, παρά χαρτιά γραμμένα,
εφημερίδες μπόλικες, μια κάλπικη δραχμή,
κι έναν σταυρό, καθώς αυτόν, που έδωσε σ’ εμένα
ο κύριος πρωθυπουργός για δόξα και τιμή.
Και τα παιδιά μεγάλωσαν σιγά-σιγά κι εκείνα
και γνώρισαν τους Έλληνες, τον κόσμο, την Αθήνα.
Μα είδαν πώς κοπάνιζαν καβουρδιστόν αέρα
και τότε πια εννόησαν πως είχανε πατέρα
που ήταν το κεφάλι του γεμάτο από πίτερα
κι πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Θέλετε κι επιμύθιον, παιδιά μου, να σας πω;
Λυπούμαι που σας γέννησα, γιατί σας αγαπώ.

Γεώργιος Σουρής - "Στα παιδιά μου"

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβεναγάς.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια πού ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς.
Ω Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γεώργιος Σουρής