Αφιερωμένο στα μπουντρούμια της "γνώσης", στα παιδοφυλακτήρια, στα θλιβερά κάτεργα διαιώνισης της μεσαιωνικής πνευματικής πανούκλας, που αυτό τον καιρό ξεσκονίζονται...

Όμως υπάρχουν ακόμα λίγοι άνθρωποι
που δεν είναι κόλαση η ζωή τους
υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης
η Fraülein Ramser
και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες
οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

ψάξε καλά βρες τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικά
γιατί όσο παν και λιγοστεύουν
λιγοστεύουν

Μίλτος Σαχτούρης - "Οι απομείναντες"

Προς Θεσσαλονικείς ιε΄ επιστολή φαύλου

Αδελφοί
Όπως με ενημερώνουν από το κοντρόλ, την επαύριον αφικνύεται η άνοιξις. Ήτις είναι χοντρούλα κατά Δουρδουμπάκη και δεν μας λυπάται κατά Ζερβουδάκη-Γλυκερία. Ήτοι, προκύπτει έτσι ως το δεύτερο χοντρό στοιχείο που δεν μας λυπάται μετά τον πρωθυπουργό, πλην όμως ο δεύτερος διατείνεται ότι το κάνει για καλό μας –ας μην κλαύσω συγκεκινημένος ενώπιόν σας- ενώ η άνοιξη το κάνει όντως. Άλλωστε μία άνοιξη τον έφερε κι αυτόν, αποδεικνύοντας την αλήθεια των λόγων μας, μια άνοιξη με το «πάρτι-πάρτι στις εφτά του Μάρτη», θυμάστε; Που έγινε «κλάμα-κλάμα, ένα ατέλειωτο δράμα, φοβέρα-φοβέρα, τρόμος στην κάθε μέρα» σύμφωνα με το τσούξιμο που αισθανόμαστε όπως και καθίσουμε και όπως κι αν κοιτάξουμε… Όπως κι αν το κάνουμε, είμεθα με την άνοιξη και ουχί με τον πρωθυπουργό (όχι μόνο τον συγκεκριμένο, ημείς δεν κάνομε ρατσιστικάς ή άλλας διακρίσεις). Άλλωστε η άνοιξη θα επανέρχεται κάθε χρόνο εις τους αιώνας, ενώ για τον πρωθυπουργό: χλωμό! Ακόμα και για του χρόνου…
Θα κλείσομε με πολιτικότσαρκα. Εσάρκαζα στην προηγούμενη επιστολή -καθώς και σε πλείστες όσες άλλες- για την αναπηρία του κυνωνικού σώματος και την αδυναμία του να εγκαταλείψει τον καναπέ και να διεκδικήσει έστω το να μην τσούζει το απευθυσμένο του από τις εξουσιαστικές δραστηριότητες. Την ίδια ώρα, αποκόμματα από κόμματα αντιμάχονται αποκτήματα από κτήματα. Ο Σαρκοζί σαρκοζεί, ζει τρώγοντας τις σάρκες ενός κυνωνικού σώματος που σαρκάζει εκ του ασφαλούς (ass-φαλλούς). Ο Καραμάν αλή και οι σαράντα κλέφτες αποτελειώνουν τη θνησιγενή ψωροκώσταινα. Τα σκόρπια Σκόπια αποδεικνύουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Τι ντροπή, μα τον μανιτού! Αιδώς Αργείοι, έγραφαν τα αυτοσχέδια πλακάτ στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία που βούλιαξε, αυτή τη φορά όχι την πόλη αλλά την τράτα που μετέφερε τους ένιους διαμαρτυρόμενους. Μα τι δουλειά έχουν οι Αργείοι και γιατί θα πρέπει να αιδημονούν; Έχουμε μπερδέψει (εκτός από τις βούρτσες κλπ.) εδώ την αιδώ με το αιδοίο. Αι δύο ΥπΕξ Ελλάδος και ΗΠΑ, Κοντολίζα και Ψηλοντόρα, θα βρουν την άκρη στο πρω(κ)τεύον ζήτημα.
«Πού είναι η πολιτεία;», αναρωτιούνται κάποιοι. Μα στο Φιλίππειο αδελφοί μου, εκεί είναι η πολιτεία. Και από κάτω, όπως πάντα, τα μαμούνια (live ή μη).

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

Ο διευθυντής του ζωολογικού κήπου οραματιζόταν το μέλλον και αδιαφορούσε για την ουσία και την εκπαιδευτική σημασία της δουλειάς του. Ο ζωολογικός κήπος είχε ελλείψεις από αρκετά σπουδαία ζώα, μεταξύ των οποίων κι ο ελέφαντας. Τα εκατοντάδες κουνέλια δεν ήταν αρκετά για ν’ αντικαταστήσουν τον επιβλητικό γίγαντα. Ωστόσο, μιας και ο τόπος αναπτύσσεται, τα διάφορα κενά καλύπτονται με καλά σχεδιασμένο τρόπο.
Έτσι, μια μέρα ο διευθυντής είχε μια σπουδαία ιδέα για να προμηθευτεί ο φτωχός ζωολογικός κήπος έναν ελέφαντα και να γλιτώσει τα έξοδα. Αντιμετωπίζοντας τα ζητήματα με γραφειοκρατικό τρόπο και μην λαμβάνοντας υπ’ όψη την ουσία του θέματος, βρήκε την οικονομική και συμφέρουσα λύση: Κάποιος φύλακας θ’ αναλάμβανε να προμηθευτεί και να φουσκώσει ένα ομοίωμα ελέφαντα! Αφού θα βαφόταν με τέλειο τρόπο ώστε να μην καταλάβει κανείς τη διαφορά, θα τοποθετούνταν με τέτοιο τρόπο μέσα στον ζωολογικό κήπο ώστε να μοιάζει με αληθινό, συναρπάζοντας τους επισκέπτες και ανεβάζοντας παράλληλα και τις μετοχές του διευθυντή. Έτσι και έγινε. Ο φύλακας δεινοπαθούσε επί μέρες να φουσκώσει το ομοίωμα (τρόμπες δεν υπήρχαν μιας και –είπαμε- ο ζωολογικός κήπος ήταν φτωχός) για να τοποθετηθεί ο “ελέφαντας” σε περίοπτη θέση και να “λυθεί” το πρόβλημα. Όμως, όσο κι αν ο φύλακας έδινε τον καλύτερο εαυτό του, ο καιρός περνούσε και το αποτέλεσμα αργούσε. Τότε ο φύλακας, μαθημένος να εφευρίσκει κι ο ίδιος λύσεις για λογαριασμό της δουλειάς του (και του διευθυντή), συνέδεσε την βαλβίδα του φουσκωτού ελέφαντα με την παροχή του γκαζιού. Με μεγάλη ανακούφιση, είδε σε λίγη ώρα να στέκεται μπροστά του ένας θεόρατος ελέφαντας που τόσο έμοιαζε με αληθινό! Ένα σπουδαίο επίτευγμα με τεράστιο σώμα, πόδια σαν κολώνες, μεγάλα αυτιά και την απαραίτητη προβοσκίδα. Ο φύλακας έτριψε ικανοποιημένος τα χέρια του. Το ίδιο έκανε και ο διευθυντής του ζωολογικού κήπου όταν ο ελέφαντας τοποθετήθηκε δίπλα σ’ ένα βράχο και φάνταζε ίδιος με αληθινό, θηριώδης και μεγαλοπρεπής. Μια μεγάλη ταμπέλα, δικαιολογούσε: “Ιδιαιτέρως δυσκίνητος. Σπανίως κινείται”. Ο ζωολογικός κήπος αναβαθμίστηκε τόσο απλά, τόσο ανέξοδα…
Μια μέρα, οι μαθητές ενός σχολείου με τον δάσκαλό τους στάθηκαν να μελετήσουν το σπουδαίο αυτό έκθεμα του ζωολογικού κήπου, “το μεγαλύτερο των θηλαστικών το οποίο είναι και το βαρύτερο χερσαίο ζώο”, όπως περήφανα έλεγε ο δάσκαλος. Τη στιγμή εκείνη σηκώθηκε ένα αεράκι. “Το βάρος του ελέφαντα κυμαίνεται μεταξύ τεσσάρων και έξι τόνων” συνέχισε ο δάσκαλος, καθώς ο φουσκωμένος με γκάζι ελέφαντας άρχισε να ταλαντεύεται στον αέρα. “Μόνο η φάλαινα –που όμως ζει στους ωκεανούς– τον ξεπερνά”, συμπλήρωσε περήφανα ο δάσκαλος. Πίσω του ο ελέφαντας έμεινε να αιωρείται λίγο πάνω από το έδαφος ώσπου μια δυνατή πνοή τον σήκωσε ψηλά. Πολύ γρήγορα, παρασυρμένος από τον άνεμο ο ελέφαντας πέταξε πάνω από το φράχτη και χάθηκε πέρα μακριά, πάνω απ’ τις κορφές των δέντρων. Τα ζώα του κήπου έμειναν να κοιτούν έκπληκτα, μην μπορώντας να καταλάβουν πώς και γιατί έγινε αυτό.
Μετά απ’ αυτό το συμβάν, οι μαθητές που παρακολούθησαν την σκηνή άρχισαν να παραμελούν τα μαθήματά τους κι έγιναν αλήτες. Αναφέρεται ότι το ‘χουν ρίξει στο πιοτό και σπάζουνε βιτρίνες. Και δεν πιστεύουν πια στους ελέφαντες…

Slawomir Mrozek - "Ο ελέφαντας"

Αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται
όταν εγώ καθαρίσω από εδώ
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λιώνουν
όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.
Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θα έρθει η ώρα
που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" και "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ό,τι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας...

Κατερίνα Γώγου

Η μπολσεβίκικη κυβέρνηση αποδείχτηκε ανίσχυρη απέναντι σε μια πληθωρική, παρασιτική, δεσποτική κι ανέντιμη γραφειοκρατία. Οι γραφειοκράτες, έφτασαν από πέντε σε δέκα εκατομμύρια. Στα 1925 υπήρχαν στη Συνεργασία 400.000 υπάλληλοι (Pravda, 20 Απρίλη 1926). Στα 1927 η Ρωσική Ομοσπονδία Εργατών Τροφίμων είχε 4.287 υπάλληλους για 451.720 μέλη, ενώ το Συνδικάτο Εργατών Μετάλλου της Μόσχας γύρω στους εφτακόσιους υπάλληλους για εκατόν τριάντα χιλιάδες μέλη (Truda, 12 Ιούνη 1928). Αυτή η πληθωρική γραφειοκρατία δεν συνεπάγεται καμιά εντατική κι αποτελεσματική διοικητική δραστηριότητα. «Ο διευθυντικός μηχανισμός του σοβιετικού συστήματος, από τον κατώτερο μέχρι τον ανώτερο βαθμό, ανακατεύει απλώς χαρτούρα. Η επαρχιακή επιτροπή εκδίδει συνήθως μια με δυο εγκυκλίους τη μέρα, πάνω σε κάθε πραγματικό ή φανταστικό ζήτημα και κρίνει ότι μ’ αυτό τον τρόπο έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της... Ο αριθμός των εγκυκλίων που περιέχουν διαταγές προς τους τοπικούς πυρήνες κυμαίνεται μεταξύ τριάντα και εκατό το μήνα» (Pravda, 7 Ιούνη 1925). Ένας ανώτατος αξιωματούχος, ο Derzinsky, έγραψε (Pravda, 23 Ιούνη 1926): «Ζητούν από επιχειρήσεις τις πιο αλλόκοτες πληροφορίες, αναφορές και στατιστικά στοιχεία, πράγμα που πλημμυρίζει το σύστημα μας με χαρτούρα κι αυτό μας υποχρεώνει ν’ απασχολούμε υπερβολικά πολύ προσωπικό και εμποδίζει το πραγματικό μας έργο. Δημιουργείται μια χαρτοθάλασσα μέσα στην οποία χάνονται εκατοντάδες άνθρωποι. Η λογιστική και στατιστική κατάσταση είναι -απλούστατα- καταστροφική. Επιχειρήσεις που με δυσκολία σηκώνουν το βάρος τού να δίνουν πληροφορίες σε δεκάδες κι εκατοντάδες διαφορετικές μορφές, μετράνε τώρα τη χωρητικότητα σε πουντ! (ένα πουντ είναι 16,380 κιλά)».

Camilo Berneri – «Το κράτος και οι τάξεις»