Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

"Το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε γύρω-γύρω και να συζητάμε για βιβλία και λογοτεχνία και να βάζουμε στα ποτήρια μας κι άλλο κρασί. Ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο νόημα για μας. Είχαμε βέβαια και τις περιπέτειές μας: τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την αστυνομία. Προκόψαμε με το ποτό και με την τρέλα και με τη συζήτηση, όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν κάρτα"...
Charles Bukowski

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Ένα πληρωμένο τραγούδι
Φιμώνω τοίχους, ταΐζω μηχανές
για την καρδιά ενός χτήνους καταπίνω φωτιές
πληρώνω ερωμένες, σιωπές ,εκβιαστές.
Τραυλίζω μύθους, σκαλίζω πληγές
για την καρδιά ενός χτήνους κυνηγιέμαι απ' το χθες
πληρώνω καταθλίψεις, ενοχές, διαστροφές.
Όμως πληρώνομαι γι' αυτό, πληρώνομαι
μ' ανώδυνες μικρές διαδρομές
πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα.
Πληρώνομαι απ' αυτήν, πληρώνομαι
μα ξαγρυπνάω γυρεύοντας
τα άχρηστά της δώρα.
Από εύσπλαχνους δήμιους ζητάω αναβολές
για την καρδιά ενός χτήνους τρέφομαι με ψευτιές
πληρώνω φίλους-σκύλους, διαλυμένες γιορτές.
Φιμώνω τοίχους, ταΐζω μηχανές
για την καρδιά ενός χτήνους καταπίνω φωτιές
πληρώνω ερωμένες, σιωπές, εκβιαστές.
Όμως πληρώνομαι γι' αυτό, πληρώνομαι
μ' ανώδυνες μικρές διαδρομές
πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα.
Πληρώνομαι απ' αυτήν, πληρώνομαι
μα ξαγρυπνάω γυρεύοντας
τα άχρηστά της δώρα.
Γιάννης Αγγελάκας

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα
Οι μέρες είναι μαγικές
όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο
όταν δεν έχει θάνατο
του πρωινού καφέ η κουβεντούλα.
Οι μέρες είναι φυλακές
όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους
οι μέρες είναι φυλακές
όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές.
Ο χρόνος είναι μαγικός
όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια
όταν γερνάμε σίγουροι
με το κεφάλι στο λαιμό μας.
Ο χρόνος είναι πανικός
όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες
ο χρόνος είναι πανικός
όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή.
Η πόλη είναι μαγική
όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο
όταν δεν γίνονται έφοδοι
στα καφενεία και στους σινεμάδες.
Η πόλη είναι ασφυκτική
όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη
η πόλη είναι ασφυκτική
όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί
(Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα
σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή).
Ωχρά Σπειροχαίτη

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Τα τρικυκλα εγιναν... βιτριολι! (από το http://fygokentros.blogspot.com:80/)
Το (παρα)κρατος των Κοτζαμανηδων δε λεει να πεθανει, ακομα κι αν σημερα εχουν πεθανει ή εξοντωθει πολιτικα οι θεμελιωτες του. Ειναι πανω απο προσωπα και πολιτικες. Εχει ριζωσει τοσο βαθεια στους πυλωνες της κοινωνιας μας,ωστε εγινε καθεστως. Ενα αειθαλες, εφταψυχο τερας που σαν παρασιτικος κισσος αναρριχαται σε ολα τα επιπεδα του κρατους και στραγγαλιζει τη δημοκρατια. Οι "αγανακτισμενοι πολιτες" που επιτιθονταν στις συγκεντρωσεις της αριστερας τη δεκαετεια του '60, εδωσαν τη θεση τους σε καραφλους "αγανακτισμενους πολιτες" που λιντσαρουν μεταναστες κι ενιοτε τους μαχαιρωνουν μεσα στα ιδια τους τα σπιτια. Ο χαφιεδισμος κι οι εκβιασμοι μεσα στους εργασιακους χωρους γνωριζουν εκ νεου μια θεαματικη "ανθιση", στα πλαισια μιας γενικευμενης θρασυτατης επιθεσης κατα των στοιχειωδων εργασιακων κεκτημενων,απο εργοδοσια και κυβερνητικες πολιτικες της δεξιας. Η νεα γενια συναισθανεται πως ισως ειναι η πρωτη μετα απο πολλες δεκαετειες, που θα ζησει χειροτερα απο την προηγουμενη, βλεποντας με τρομο την απιστευτη οπισθοδρομηση των δικαιωματων και την ξαφνικη επανα-συντηρητικοποιηση της ζωης. Η αστυνομοκρατια επιστρεφει στους δρομους και τις γειτονιες,και ολα τα παραπανω μαζι συντεινουν σε ενα πραγμα:Oτι ο φοβος βασιλευει και παλι στην ελληνικη κοινωνια. Ενα κλιμα διαχυτου φοβου και μια ψυχροπολεμικη,μετεμφυλιακη αυρα καλυπτει τις ζωες μας,ειδικα στην πρωτευουσα, που ειναι και το θεατρο των τελευταιων εξελιξεων. Το ευηχο και βολικο παραμυθι της "εθνικης συμφιλιωσης" δεν σβησε τις μνημες του παρελθοντος, κι ο ζοφος της κρατικης και παρα-κρατικης τρομοκρατιας οχι μονο δεν διαλυθηκε με τον καιρο, αλλα αντιθετως βρισκει μεσα στις τελευταιες κοινωνικες αναταραχες και την οικονομικη ανασφαλεια της εποχης, προσφορο εδαφος για να επανελθει ενεργα στο προσκηνιο. Οι βρυκολακες ειναι εδω και παλι. Στην πραγματικοτητα ποτε δεν ειχαν φυγει. Απλα μεσα στις δεκαετειες αλλαζαν μορφες και μεσα. Το τρικυκλο εγινε...βιτριολι.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

http://pakou.wordpress.com/
Τρία βιντεάκια για τη χαμένη φαντασία και την τρέλα που η απουσία τους αποχρωματίζει τις ζωές μας
Μια μακρινή προσδοκία... (απόσπασμα από λεγόμενα του Gilad Atzmon)
"Φτάνοντας στο τέλος της ομιλίας μου, μπορώ να συμπεράνω ότι υποστηρίζοντας τους μουσουλμάνους και τη Τζιχάντ είναι μάλλον αδιανόητο για πολλούς Δυτικούς. Ο τυπικός Δυτικός δεν ξέρει πως να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ υλισμού και Τζιχάντ ή μεταξύ φιλαυτίας και του δρόμου του μαρτυρίου. Συμβαίνει να θεωρούμε τη ζωή μας σαν δώρο ανεκτίμητης αξίας. Δεχόμαστε την μετα- διαφωτιστική αξία της ατομικότητας και ατομικισμού. Δεχόμαστε τον ορθολογισμό, πιστεύουμε στην ανώτατη δύναμη της λογικής. Λατρεύουμε την επιστήμη και θαυμάζουμε την τεχνολογία... Μας εξιτάρουν τα ηλεκτρονικά gadgets. Προφανώς το πνεύμα και η ομορφιά σημαίνουν πολύ λίγα για μας εκτός να συνδέονται με οικονομικά αγαθά. Στην αμερικάνικη πραγματικότητα μας, υπάρχω σημαίνει καταναλώνω. Το πνεύμα της αντίστασης και η ομορφιά δεν χαίρουν εκτίμησης. Μπορώ να υποθέσω ότι ποτέ δεν θα γίνουμε ικανοί να κατανοήσουμε τι σημαίνει η Παλαιστινιακή και Ιρακινή αντίσταση για τους λαούς αυτούς, εκτός εάν απελευθερωθούμε από τη στενή, ευδαιμονιστική μας αντίληψη περί πραγματικότητας. Ποτέ δεν θα κατανοήσουμε ανθρώπους που θυσιάζουν τα πάντα, εκτός αν παραδεχθούμε ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από το να ζούμε. Ποτέ δεν θα καταλάβουμε την Ιρακινή εξέγερση και τον Παλαιστινιακό απελευθερωτικό αγώνα αν δεν καταλάβουμε τι σημαίνει η γη για ανθρώπους που αρνούνται να μεθύσουν με κόκα- κόλα. Η αναζήτηση του νοήματος της αλληλεγγύης είναι προσωπική υπόθεση. Πιστεύω ότι το νόημα της αλληλεγγύης είνα μάλλον μια πολύ δυναμική ιδέα. Αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι με τα σημερινά δεδομένα, η αριστερά που για πολλά χρόνια ήταν αποτελεσματική στην αντιϊμπεριαλιστική εκστρατεία, δεν θα κάνει τίποτα για την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η αριστερά έχοντας μια ορθολογιστική, μετα-διαφωτιστική οπτική, έχει να λύσει τα δικά της προβλήματα με το Ισλάμ και τη θρησκευτική αφοσίωση. Ελπίζω να κάνω λάθος στο σημείο αυτό. Μπορώ να διακρίνω ότι μερικές μεμονωμένες νησίδες αριστερών διαλεκτικών διανοητών είναι έτοιμες να παραδεχθούν ότι η μουσουλμανική αντίσταση μπορεί να κομίζει μια εναλλακτική όψη της πραγματικότητας και της αντίστασης. Μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου. Για μένα η Τζιχάντ και η Τζαζ έχουν παρόμοιες φόρμες στράτευσης. Για μένα οι γενιές των Μαύρων Αμερικανών που θυσίασαν τα πάντα για χάρη της ομορφιάς και της αντίστασης ήταν αφιερωμένοι σ` ένα ιερό πόλεμο. Για μένα ήταν ο Μπερντ, ο Μαξ Ρόουτς, ο Ντίζι, ο Κολτρέιν και άλλοι που προχώρησαν πέρα από το αμερικάνικο όνειρο του ευδαιμονισμού και της αγοράς. Η Τζαζ ήταν η δική τους φωνή για ελευθερία. Η Τζαζ ήταν το δικό τους κάλεσμα για αλλαγή. Η Τζαζ ήταν μια ιδεολογία, ένα πνεύμα κι ένας τρόπος να ζήσεις ή και να πεθάνεις. Το να είσαι τζαζίστας σημαίνει να μάχεσαι για την ομορφιά, να δημιουργείς και να αναδημιουργείς, να οικοδομείς και να επανοικοδομείς, να αναρωτιέσαι ξέροντας ότι μπορεί προς το παρόν να μην υπάρχουν απαντήσεις. Να παίζεις τζαζ σημαίνει να χάνεσαι απελευθερωτικά. Να παίζεις τζαζ σημαίνει ν' αφήνεις τον εαυτό σου πίσω".

(Ο Gilad Atzmon είναι Ισραηλινός μουσικός και συνθέτης της τζαζ. Αποποιήθηκε την Ισραηλινή υπηκοόητα και δηλώνει εβραιόφωνος Παλαιστίνιος. Σαν ακτιβιστής εργάζεται για την επαναδημιουργία του κράτους της Παλαιστίνης στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη. Είναι εξάδελφος της Τζίπι Λίβνι για την οποία ελπίζει ότι κάποτε θα δικαστεί σαν εγκληματίας πολέμου. Ζει εξόριστος στο Λονδίνο).

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

"Αποχαιρετισµός στην Ελλάδα" από τον Βρετανό πρέσßη στην Ελλάδα Simon Gass
"Γράψε αν µπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη µέρα τ' όνοµα τον τόποκαι ρίξε το στη θάλασσα για να ßουλιάξει". Γιώργος Σεφέρης Γυµνοπαιδία-Σαντορίνη.
"Σε λίγες µέρες η γυναίκα µου κι εγώ αφήνουµε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισµένα χρόνια στη χώρα σας - πρώτα στη δεκαετία του '80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή µαζί µας. Μας χάρισε τον πρώτο µας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγµές ευτυχίας. Και ποτέ, µα ποτέ δεν µας άφησε να πλήξουµε. Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες µπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιµα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εµείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουµε πίσω µας λίγη απ' την ψυχραιµία και την επιφυλακτικότητά µας και γινόµαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάµε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσοµαι που η λέξη privacy δεν µεταφράζεται ακριßώς στα Ελληνικά.. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα µεταφράζεται στα Αγγλικά. Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαµε να ακολουθήσουµε τα ßήµατά τους. Η µυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευµα στην Ηπειρο, τα λιßάδια µε τ' αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι µερικές από τις αναµνήσεις που θα πάρουµε µαζί µας φεύγοντας. Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι µέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήµαινε τόσα πολλά για µας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαµε εδώ. Η γιαγιά που µας φίλεψε ροδάκινα απ' το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας µας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που µας παραχώρησε το διαµέρισµά του, παρόλο που µόλις µας είχε συναντήσει, στο Ρέθυµνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος µου ο Κρίστοφερ ζαλισµένος από το ταξίδι έκανε εµετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε µόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα µας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που µας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους. Θα θέλαµε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουµε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εµείς κατακρεουργούσαµε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώµη από µια κυρία που γνώρισα σε µια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, µπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος µε τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα µε έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέµενα µε τις ερωτήσεις µου για τον ιαπωνικό πολιτισµό, έßλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα µάτια της. Θα ήθελα ακόµη να ζητήσω συγγνώµη κι από τον προßεßληµένο εκείνον υπουργό, που παρέµεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιµετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τοµέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάµε σε µιαν άλλη χώρα.. Χαιρόµαστε µε την προοπτική των νέων εµπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωµατικό πόστο. Οπως λέει κι ο ποιητής: «Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που µε τι ευχαρίστηση, µε τι χαρά θα µπαίνεις σε λιµένες πρωτοϊδωµένους» Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα. Αυτό για το οποίο µπορούµε να είµαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουµε. Δεν νοµίζουµε ότι η Ελλάδα µας έχει δώσει ακόµη την άδεια να την εγκαταλείψουµε οριστικά. Και όταν επιστρέψουµε δεν θα το κάνουµε µόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι µια χώρα που θαυµάζουµε για πάρα πολλά πράγµατα. Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυµάζουµε εδώ είναι η σηµασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσµούς και τη φιλία, την επιµονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τοµέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δηµιουργίας. Ενα από τα προνόµια που είχα ως πρέσßης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που µου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισµένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές µέχρι δισεκατοµµυριούχους. Οµολογώ ότι ακόµη και τώρα, µετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόµη µερικά πράγµατα που δεν καταλαßαίνω. Δεν καταλαßαίνω την ελληνική µανία να ßουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερµοκρασία ανεßαίνει πάνω από τους δέκα ßαθµούς. Εγώ µεγάλωσα σε µια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαßαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δηµοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα.». Θαυµάζουµε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόµη δεν έχω καταλάßει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαßαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι µιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυßερνήσει κανείς µια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέµαι πώς είναι δυνατόν να κυßερνήσει κανείς µια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθµούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαßαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόµαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωµοσύνη και θαυµασµό για µια χώρα που µας φέρθηκε τόσο καλά. Σ' ευχαριστώ, Ελλάδα".

Τα σχόλια δικά σας...