Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Συμπληρώνεις μηχανογραφικό; Αποφασίζεις τι θα δηλώσεις με βάση το αν θα βρεις δουλειά; Σκέφτεσαι να δηλώσεις αστυνομικές ή στρατιωτικές σχολές; - Για μας δεν είναι όλες οι δουλειές ίδιες. Κάποιες δουλειές είναι ντροπή!»: Έβγαλες το Λύκειο ή το ΕΠΑΛ ακούγοντας συγκεκριμένες λέξεις: οικονομική κρίση, ανεργία, φόροι, χαράτσια, οικονομικά προβλήματα. Την ώρα που καλείσαι να επιλέξεις τι σχολή θα δηλώσεις και ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσεις σου έρχονται στο μυαλό όλα αυτά (σίγουρα θα υπάρχει κόσμος στο οικείο περιβάλλον σου που θα στα υπενθυμίζει) και σκέφτεσαι ότι οι μόνες σχολές που έχουν σίγουρη επαγγελματική απορρόφηση και όπου τουλάχιστον θα έχεις ένα σίγουρο μισθό είναι οι στρατιωτικές και οι αστυνομικές. Και μπορεί φέτος η Σχολή Αστυνομικών να μην είναι φέτος προσβάσιμη μέσω Πανελληνίων, οι σχολές Αστυφυλάκων και οι Στρατιωτικές, όμως, είναι. Όμως, όσο και αν επιμένουν γονείς, συγγενείς και τηλεόραση, δεν ισχύει το : «Έλα μωρέ, μια δουλειά σαν όλες τις άλλες είναι». Δεν είναι ούτε δουλειά ούτε σχολή σαν όλες τις άλλες. Καταρχάς, η εκπαίδευση είναι πολύ σκληρή και δύσκολη, όπου τίθεσαι υπό στρατιωτική επιτήρηση, είσαι εσώκλειστος στην εκάστοτε σχολή, δεν έχεις έξοδο καθημερινά και έχεις να υπερβείς διάφορα γυμνάσια. Πολύς κόσμος από όσους εισέρχονται κάθε χρόνο, τα παρατάει σχετικά γρήγορα, ενώ δεν είναι λίγες και οι αυτοκτονίες λόγω ψυχολογικής πίεσης ακόμη και των μόνιμων στελεχών.
Αν παρ’ όλα αυτά, συνεχίζεις να θέλεις να εισέλθεις σε κάποια από αυτές τις σχολές, αναλογίσου το τι θα ακολουθήσει αφού ολοκληρώσεις τις σπουδές σου. Δεν θα κάνεις μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Ούτε θα παίζεις στο CSI ή σε κάποια άλλη αστυνομική σειρά. Επίσης, ανεξάρτητα με ό,τι ακούγεται ούτε αξιοπρεπής μισθός υπάρχει για όσα καλείσαι να κάνεις (ξεκινάς από τα 700 ευρώ περίπου, με τα οποία θα πρέπει να μείνεις σε κάποια επαρχιακή πόλη, μακριά από το σπίτι σου) και  μετακινείσαι συνέχεια ανά την Ελλάδα, -εάν δεν έχεις κομματικό ή εκκλησιαστικό βύσμα- κάτι που δημιουργεί προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα.
Πώς θα σου φαινόταν η δουλειά σου να ήταν:
Ø  να είσαι αυτός που θα καλείται να υπερασπιστεί ένα σύστημα που το οποίο διαλύει τα πάντα στη χώρα και να πρέπει να είσαι αυτός που θα πολεμήσει τους απεργούς εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές;
Ø  να βοηθάς τον εκάστοτε υπουργό της ακροδεξιάς κυβέρνησης στο θεάρεστο έργο του, κατατρέχοντας αυτούς που έχει βάλει στο μάτι την εκάστοτε περίοδο, είτε πρόκειται για τους μετανάστες, είτε για τις οροθετικές γυναίκες;
Ø  να είσαι αυτός που θα κάνεις ασκήσεις καταστολής πλήθους, δηλαδή ασκήσεις για το πώς να αντιμετωπίζεις τους διαδηλωτές στις πορείες;
Ø  να είσαι αυτός που θα φυλάει τους έγκλειστους στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών;
Ø  να γρονθοκοπείς και να συλλαμβάνεις νέους και ηλικιωμένους ανθρώπους που αντιστέκονται στο να καταστραφούν τα χωριά τους και στο να μολύνονται τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους από τις εκάστοτε περιβαλλοντικές καταστροφές στην Κρήτη, στον Ωρωπό ή στη Χαλκιδική;
Ø  να είσαι αυτός που θα αφήνει τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει και θα επιτίθεσαι σε όποιον της αντιστέκεται με παράνομες συλλήψεις, με εκκενώσεις πολιτικών χώρων όπως η Βίλα Αμαλίας ή ακόμη και με βασανιστήρια;
Ø  να είσαι σε ένα σώμα, στο οποίο οι συνάδελφοί σου θα δηλώνουν περήφανα «Βεβαίως και είμαστε φασίστες»;
Ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό, το φασισμό και τη ξενοφοβία, ενάντια σε όλους αυτούς που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι όλα αυτά «είναι φυσιολογικά» εμείς να απαντήσουμε: δεν υπακούμε! Κανένας νέο σε στρατό και αστυνομία – κανένας μισθοφόρος του αστικού συστήματος εξουσίας, Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, εφοπλιστών, τραπεζιτών, εργολάβων, καναλαρχών.
Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

Δεν υπάρχουν σχόλια: