Γιατί ο μεγάλος άνθρωπος, αντίθετα με σένα, δε βάζει σκοπό στη ζωή του τα λεφτά ή τον καλό κοινωνικό γάμο των κοριτσιών του ή την πολιτική σταδιοδρομία ή τους ακαδημαϊκούς τίτλους ή το βραβείο Νόμπελ. Για το λόγο αυτό, επειδή δεν είναι σαν κι εσένα, τον αποκαλείς «μεγαλοφυΐα» ή «παλαβό». Αυτός, απ’ τ’ άλλο μέρος, είναι πρόθυμος να διακηρύξει ότι δεν είναι «μεγαλοφυΐα» μα μόνον ένα ζωντανό πλάσμα. Τον ονομάζεις «ακοινώνητο» επειδή προτιμά τη μελέτη μόνος με τις σκέψεις του ή το εργαστήριο, με τη δουλειά του, και όχι τα άδεια και χαζά κοινωνικά «πάρτι» σου.

Wilhelm Reich – «Άκου Ανθρωπάκο»

Μετά από σκληρή και μακροχρόνια μελέτη του Κέυνς, των νεοκεϋνσιανών και των μετακεϋνσιανών, του Σουμπέτερ και της δημιουργικής καταστροφής, της θεωρίας της υποκατανάλωσης και των μακρών κυμάτων του Κοντράτιεφ, κατέληξα στο παρακάτω: Όπως είχε πει ένας κομμουνιστής καπνεργάτης σε μια απεργιακή συνέλευση γύρω στο 1930: «Οικονομική κρίση είναι ένα μεγάλο παλούκι που έχουν οι καπνέμποροι στον κώλο τους και θέλουν να το βγάλουν από τον δικό τους κώλο και να το βάλουν στον δικό μας». Παρακαλώ όπου καπνέμποροι βάλτε αστική τάξη και με το παλούκι κάντε ό,τι νομίζετε.

Γιάννης Κυριακάκης - οικονομολόγος (Χανιά)

Προς Θεσσαλονικείς λγ΄ (+οε΄) επιστολή φαύλου

Αδελφοί

Επανερχόμεθα ευχόμενοι πρωτίστως καλή χρονιά, πολύ φοβούμεθα όμως ότι κάτι τέτοιο ακούγεται πλέον ως κακόγουστο αστείο. Και πώς άλλως να ακουστεί, όταν κατακερματισμένοι, φοβισμένοι και στριμωγμένοι εις τα σχοινιά της ταξικής (ναι, ασφαλώς και καταφανώς ταξικής, όσο και αν οι πλείονες ποιούν τη νήσσα ή δέχονται να παραμένουν εθελοτυφλούντες και εις πλήρη συσκότιση) παλαίστρας, δεχόμεθα τας γρόνθους τη μία μετά την άλλη, τους κλότσους και τους μπάτσους, τόσους μπάτσους που από τη χούντα είχαμε να ιδούμε, χωρίς ουσιαστική αντίδραση;

Ο τροχός του χρόνου γυρίζει συνθλίβοντας πλέον τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Σκληραίνουν τη στάση τους τα εγχώρια και διεθνή αρπακτικά, απαιτούν όλο και περισσότερα εις αυτή την άνευ προηγουμένου ληστεία στην ιστορία. Το «εορταστικό» κλίμα (στραβό ούτως ή άλλως εκ προοιμίου) των ημερών, επέβαλε την άνωθεν εκπορευόμενη φιλολογία για «φως στο τούνελ», «μισογεμάτα ποτήρια» (Σαμαράς έφα) και «ανάκαμψη που σύντομα θα δείξει σημάδια», σύντομα όμως θα ξανασφίξουν τα λουριά και τα μηνύματα θα επαναφέρουν τον ζόφο. Και τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει (δεκτά στοιχήματα και μάλιστα με ένα προς δέκα) μέχρι να «σκουπιστεί» από το παρασιτικό κεφάλαιο και την άρχουσα τάξη ακόμη και το τελευταίο ψήγμα πλούτου. Τίποτε δεν πρόκειται να παραχωρηθεί εις ένα πανικόβλητο, ψεκασμένο θαρρείς ταξικό εχθρό που στριμώχνεται εις τη γωνία και απλά δέχεται τις κατραπακιές. Διότι εκείνοι γνωρίζουν και υπεραμύνονται του ταξικού προσδιορισμού των, σε αντίθεση με ημάς που μένομε εθελοντικά θολωμένοι εις τα ίδια και τα ίδια παραμύθια…

«Το αστικό κράτος των φυγάδων του καθήκοντος και της εργασίας χρηματομανών κι εκμεταλλευτών αστών, το διατηρούμε εμείς οι απόγονοι χωρικών οι οποίοι από γενιά σε γενιά το ενισχύουμε με νέα μέλη (επιστήμονες, μεταπράτες, εργάτες) και το αναπαράγουμε» (Λεωνίδας Γούσιος).

Αρκετά με τα ευχολόγια λοιπόν…

"Φιλμ νουάρ" - Θεσσαλονίκη

Ομολογούμε ότι δεν το γνωρίζαμε. Ο θείος του Γ. Παπακωνσταντίνου και πατέρας των δυο μεγαλοαστών κυριών με τις καταθέσεις στην HSBC (μόνο σ’ αυτή;), ο προδικτατορικός υπουργός της Ένωσης Κέντρου και μεταδικτατορικός υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ, δεν ήταν απλά γιος ενός δωσίλογου καπιταλιστή που έγινε εργοστασιάρχης παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με διάταγμα του Τσολάκογλου, αλλά έκανε τα πρώτα βήματά του στην πολιτική συμμετέχοντας σε δημοτικό συνδυασμό του δωσίλογου υπουργού Οικονομικών Σ. Γκοτζαμάνη, ενώ είχε διατελέσει και διερμηνέας των ναζιστικών κατοχικών στρατευμάτων.  Ο Γκοτζαμάνης καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1945, είχε προλάβει όμως να φύγει στο εξωτερικό (αρχικά στην Ιταλία και μετά στη Γερμανία!). Αμνηστεύθηκε από το μετακατοχικό μοναρχοφασιστικό καθεστώς και γύρισε στην Ελλάδα για να διεκδικήσει το 1954 τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης, με υποψήφιο και τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος χαρακτήριζε τον δωσίλογο «μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία του τόπου».

Αν μη τι άλλο, το ιστορικό αυτό γεγονός δείχνει τη συνέχεια της ελληνικής αστικής πολιτικής. Είτε δεξιοί είτε κεντρώοι, περνούσαν εύκολα από το δωσιλογισμό και το φασισμό στην αστική πολιτική, ξεπλένοντας το παρελθόν τους και φιγουράροντας στη συνέχεια ως ευαίσθητοι και φιλελεύθεροι πολιτικοί. Ο Μ. Παπακωνστντίνου δεν είναι ο μόνος, αλλά ένας ακόμη…

Εφημερίδα «Κόντρα»

Οι σύγχρονες δικτατορίες δεν επιβάλλονται με τα τεθωρακισμένα, αλλά με τις τηλεοράσεις.

Umberto Eco