Υπάρχουν εξελίξεις! Για ενημέρωση: http://www.shiptogaza.gr/

Σήμερα θα επιχειρηθεί η δια θαλάσσης είσοδος στη Γάζα. Γιατί -απ' ό,τι φαίνεται- οι εικόνες αυτές δεν αγγίζουν, όχι μόνο τα ανθρωπόμορφα κτήνη που τις προξενούν, αλλά ούτε και την εφησυχασμένη διεθνή κοινότητα (που σταδιακά μετατρέπεται σε κυνότητα)...

Προς Θεσσαλονικείς VΙ επιστολή Φαύλου

Αδελφοί
Η πόλη μας, έναν αιώνα μετά το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη (δηλαδή σχεδόν ταυτόχρονα υπό το πρίσμα του κοσμικού χρόνου) αποκτά δικό της μετρό. Και σχεδόν ταυτόχρονα με την Μάγχη (υπό το ίδιο πρίσμα) θα αποκτήσει υποθαλάσσια οδική σήραγγα ήτις θα συνδέσει δύο γειτονικά γράμματα του αλφαβήτου: Το λάμδα (Λιμάνι) με το μι (Μέγαρο). Έτσι ώστε να γίνει νι (Ντουμπάι) όπως προείπε και ο νομάρχης μας. Βέβαια, αυτήν ταύτη τη στιγμή είναι απλώς μι – νι (μι νι καπέλο για την ακρίβεια) καθώς το κέντρο είναι απροσπέλαστο και μόνο από φωτοχημικού αέρος δύναται να μετακινηθεί κανείς. Παρακαλώ ας κοπάσουν οι πανηγυρισμοί για να εμβαθύνουμε στο ζήτημα, ξεφεύγοντας από τα μεσαία γράμματα της αλφαβήτου. Οι εποχές που ο Χαμίτ έστηνε το σιντριβάνι φάτσα κάρτα στην μετέπειτα πύλη της ΔΕΘ και έτρεχε σερμπέτι (τι είναι αυτό; Άντε πιες το κουνιστό γάλα σου -milk shake- αγάπη μου), παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Άλλωστε η σημερινή αμερικανοκρατία ουδόλως προσομοιάζει προς την χθεσινή τουρκοκρατία –τα είπαμε αυτά- εκτός από κάποια δεδοκιμασμένα αδιαλείπτως στην πράξη εδάφια του εφαρμοσμένου οθωμανικού δικαίου. Παύσατε παρακαλώ τα μοιρολόγια –πονούν ωρέ τα παλικάρια;- κι ατενίστε αισιόδοξα το σημερινό μελλοντικό παρελθόν. “Mour mi mour” στα γαλλοσερραϊκά, μητρική διάλεκτο του διακεκριμένου αστείατρου και φιλοΕξωστικού Διογένη Δασκάλου.
Τώρα το σερμπέτι δεν κυκλοφορεί στα καφενεία του κέντρου. Τώρα ανοίγονται οπές που αναβλύζουν φυσικό αέριο ή βοθρολύματα. Στο σημείο που τα ακούνητα στρατιωτάκια σκότωναν εργάτες τον Μάη του ’36, τώρα χάσκουν τρύπες και βάσεις για νέες ζαρντινιέρες. Λέγοντας για στρατιωτάκια και ζαρντινιέρες, θυμήθηκα πως η πόλη αυτό τον καιρό προσομοιάζει με λεκτικό συνειρμό του Byron, όστις μας εγκατέλειψε άδοξα και περιόρισε το λεξιπλαστικό δημοσιογραφικό υλικό μας κατά το ήμισυ (ένα 25% αφειδώς μας προσέφερε η ετέρα αποδράμουσα, η Μαριέτα Γιαννάκου δίχως Κουτσίκου εδώ και καιρό).
Το 1841 (πριν 166 χρόνια για τους αδύνατους στα μαθηματικά και τους χοντρούς στη γλώσσα και στα νεοβαρβαρικά) ζούσαν στο μωσαϊκό των πολιτισμών, τη Θεσσαλονίκη, 35.000 εβραίοι, 25.000 τούρκοι και 18.000 έλληνες. Σήμερα το μωσαϊκό ξηλώθηκε, μπαίνουν ραδιενεργοί γρανίτες για ν’ απολαμβάνουν τις γρανίτες τους οι σουλατσαδόροι. Και κάτω από την βακτηριογόνο μοκέτα που σκεπάζει την πόλη, πόσοι αλλοεθνείς κρύβονται άραγε; Ποιοι και πόσοι είμαστε σήμερα; Σήμερα που η Θεσσαλονίκη είναι 2322 ετών και του χρόνου που θα γίνει 2323.
Έτσι κατάντησε η συμβασιλεύουσα. Σαν τον βυζαντινό ιππόδρομο μετά τη στάση του νίκα, σαν νομαρχιακό συμβούλιο μετά τη στάση του Πανίκα. Πανικός! Πανίκας τοις βασιλεύσι, κατά βαρβάρων δωρούμενος. Και το σον φυλάττων δια του σταυρού προτιμήσεώς σου πολίτευμα.

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

...Πάντα θεωρούσα το γράψιμο ως καθήκον μου πάνω στη γη.
...Το αγαπημένο μου παράπονο για τον σύγχρονο κόσμο: η ειρωνεία του ‘καθωσπρέπει’ κόσμου που, μην παίρνοντας τίποτα στα σοβαρά, καταστρέφει τα παλιά ανθρώπινα αισθήματα…
...Μ’ άλλα λόγια και μετά απ’ αυτό θα το βουλώσω, οι κατασκευασμένες ιστορίες και τα ρομάντζα για το τι θα συνέβαινε ΑΝ, είναι για παιδάκια και ενήλικες κρετίνους που φοβούνται να διαβάσουν τους εαυτούς τους μέσα σ’ ένα βιβλίο, όπως ακριβώς θα φοβόντουσαν να κοιτάξουν στον καθρέφτη όταν είναι άρρωστοι ή πληγωμένοι ή τύφλα στο μεθύσι ή τρελοί.
...γιατί οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα, τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα σε μια και μόνο στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών, εκπυρσοκροτώντας σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στ’ άστρα και, στη μέση, βλέπουμε το μπλε φως του πυρήνα τους να σκάει κι ο καθένας κάνει «Άααα!»…

Jack Kerouac

(«Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές –ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης. Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μεσ’ στο στενό του παντελόνι, αξύριστος πολλές φορές και πάντοτε ωραίος, ουδόλως φοβούμενος την παρακμή που τον εξέθρεψε, διότι μεσ’ στην ψυχή του και ανάμεσα στα σκέλη του μιας νέας ακμής το σπέρμα φέρνει. Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές –φωτοστεφής ο Kerouac διαβαίνει, πίνοντας το νέκταρ της καθημερινής ζωής παντού όπου το βρίσκει, πίνοντας και προσφέροντας το νέκταρ που περισσότερο κι από τον Νιαγάρα ρέει, όταν ο πόθος μέσα μας υπερισχύει και ο ευλογημένος άνθρωπος στο ‘εν τούτω νίκα’ του έρωτος ομνύει» - Ανδρέας Εμπειρίκος)

Στα σαλόνια της διαμαρτυρίας, τα οποία είναι γεμάτα ιδεολογικές ταμπέλες τόσο μεγάλες που σέρνονται καταγής σαν κουρέλια και απορροφούν σα σφουγγαρόπανα τα απόνερα των υπονόμων, πάντοτε προτιμούσαν τους επαναστάτες άλλων εποχών. Ή ακόμα κι εκείνους άλλων ηπείρων, ιδίως αυτούς που βρίσκονται στις τροπικές νοτιοαμερικάνικες σιέρρες. Οι ταρτούφοι μεταμφιέζονται για να μη χρειαστεί να υποστηρίξουν τους επαναστάτες που μάχονται εδώ, για να μη χρειαστεί να διακινδυνεύσουν ποτέ τίποτα, για να παρακάμψουν τα ερωτήματα σχετικά με τη δική τους παραίτηση, την αιώνια χλιαρότητά τους, την ύπουλη προδοσία τους που στάζει καθημερινά δηλητήριο.

Jean Marc Rouillan ("Action Directe") - 14.1.2004

Για την αθέατη ένταση που πάλλεται μέσα στις ανυπότακτες ψυχές

Είναι πολλοί που ουρλιάζουνε τις νύχτες
κι άψογοι την ημέρα περιφέρονται ανάμεσά μας,
πολλοί μ' ένα αναμμένο σίδερο μες στο μυαλό
κόκκινο σίδερο κάτω απ' το δέρμα.
Είναι πολλά τ' αδέρφια μου. Δεν είμαι μόνος.

Ανέστης Ευαγγέλου

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, Τρίτη 25 Μάη 2010
14:02. Ξεκολλάμε από το ντόκο του κερατσινίου και το ταξίδι μας ξεκινάει επίσημα. Εχουμε βιράρει κάβους και ο οδηγός του ρυμουλκού μας χαιρετάει με τη γροθιά του σηκωμένη, αλληλέγγυος στο σκοπό μας, καθώς απομακρύνεται αργά από εμάς. Η χτεσινή και η σημερινή μέρα ήταν εξουθενωτικές. Από τις 10 το πρωί χτες, μέχρι και τώρα που φεύγουμε δεν έχουμε σταματήσει τη δουλειά. Εγώ με έναν Παλαιστίνιο εθελοντή στο αμπάρι, ένας Παλαιστίνιος στο ντόκο, ο εργάτης του γερανού, ο Αρης και ο καπετάνιος μείναμε μέχρι το πρωί για να τελειώσουμε το δύσκολο έργο της φόρτωσης ενός καραβιού ακατάλληλου για το φορτίο που έχουμε, ενώ άλλοι αναλώθηκαν σε φιλοσοφικές συζητήσεις συνοδευόμενες είτε από τσίπουρα είτε από πορτοκαλάδα, αναλόγως την περίπτωση... Αφού τελικά καταφέραμε να το φορτώσουμε και με σωστή κλίση, ξεκινήσαμε τις εργασίες προετοιμασίας του βαποριού. Το πλήρωμα τρέχει πάνω κάτω με τον ιδρώτα να στάζει στην καυτή λαμαρίνα, ενώ άλλοι παρελαύνουν μπροστά στις κάμερες φορώντας τα αγωνιστικά τους χαμόγελα και αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο. Οι κάμερες είναι παντού. Ενα σαξόφωνο ανεβασμένο στα καπάκια των αμπαριών ολοκληρώνει τη φιέστα, παρεμποδίζοντας ταυτόχρονα την επικοινωνία μας με τον καπετάνιο, καθώς εμείς μαζεύουμε τους μπροστινούς κάβους. Οι δυσκολίες του απόπλου και οι 28 ώρες συνεχόμενης δουλειάς είναι πλέον κάτι αμελητέο μπροστά στη χαρά του απόπλου. Οι κόποι μας φαίνεται ότι αρχίζουν να πιάνουν τόπο, η ιδέα γίνεται πράξη και βλέπουμε πλέον με περισσότερη αισιοδοξία την αποστολή μας, παρά τα «στραβά».
21:30. Μετά από έναν απολαυστικό ύπνο 5 ωρών ανεβαίνω στη γέφυρα. Βρισκόμαστε λίγο έξω από τη Σέριφο (32 ̊ 08’ 898’’ Ν , 24 ̊ 18’ 307’’ Ε) και πηγαίνουμε με 8 κόμβους, με λίγη βοήθεια από το θαλάσσιο ρεύμα. Ο καιρός μάλλον θα μας δυσκολέψει τις επόμενες μέρες. Είμαι στο τιμόνι, κρατάω πορεία 165 ̊ και τις επόμενες ώρες θα περάσουμε το βαπόρι ανάμεσα από Σίφνο και Κίμωλο. Η πορεία είναι δύσκολη, τουλάχιστον για εμένα που δεν έχω εμπειρία και πηγαίνω το καράβι στο Αιγαίο το οποίο έχει μεγάλη κίνηση, στενά περάσματα και οι ελιγμοί αποφυγής σύγκρουσης είναι συχνοί. Η παρουσία διαφόρων περιφερόμενων στη γέφυρα κάνει την κατάσταση πιο δύσκολη, γι’ αυτό και τους έγινε παρατήρηση να κάθονται εδώ με την προϋπόθεση να μη δημιουργούν φασαρία. Πριν λίγο μας κάλεσε ο προηγούμενος πλοιοκτήτης του βαποριού στο VHF και μας ευχήθηκε καλό ταξίδι. Σε λίγο θα ανέβει και ο καπετάνιος στη γέφυρα ο οποίος πήγε κι αυτός να ξεκουραστεί λίγες ώρες. Ως τώρα όλα βαίνουν ομαλά. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι στην κουζίνα. Έχουν στήσει ένα άτυπο γλέντι. Φαΐ και ποτό δηλαδή. Η νύχτα θα είναι μεγάλη, αφού μάλλον θα κρατήσω τη βραδινή βάρδια. Η επόμενη ενημέρωσή μου σύντομα.
Καλό μας ταξίδι! Μιχάλης Γ.

ΣΦΕΝΔΟΝΗ, Τρίτη 25 Μάη 2010
Ατέλειωτες ώρες αναμονής μέχρι να ετοιμαστούμε για να αποπλεύσουμε. Η μαρίνα της Ζέας σαν να έχει αλλάξει. Ενα μικρό πλήθος ανθρώπων ανεβοκατεβαίνει στη «Σφενδόνη», μιλά σε πολλές γλώσσες, κουβαλάει αποσκευές και εφόδια. Απ’ όσο πρόλαβα να μετρήσω, επιβαίνουν Αμερικανοί. Γάλλοι, Τσέχοι, Βούλγαροι, Ιταλοί, Ελληνες και φυσικά Παλαιστίνιοι. Ο καπετάνιος, ένας Κερκυραίος που όλως παραδόξως δεν κουβαλάει τη γνωστή κερκυραϊκή «τρέλα», κάνει τις τελευταίες ετοιμασίες μαζί με το πλήρωμα.
Στις 15:40 το το σκάφος αποπλέει, ενώ περίπου τριάντα άτομα το αποχαιρετούν από τη στεριά με το σύνθημα «Free, free, Palestine». Μετά από 10 λεπτά, δέσαμε σε σημείο ελέγχου στη μαρίνα. Το Λιμενικό έκανε έλεγχο διαβατηρίων και μας βρήκε υπεράριθμους! Ετσι, μετά από μια ψυχοφθόρα διαδικασία, ζητήθηκε από μέλη της αποστολής να κατέβουν από το πλοίο! Ηταν το χειρότερο ξεκίνημα, αποτέλεσμα μιας ολόκληρης αντίληψης που έχει επιβληθεί πραξικοπηματικά στην Πρωτοβουλία «Ενα Καράβι για τη Γάζα», ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες. Σταματώ εδώ, γιατί αν συνεχίσω θα ξεσπάσει όλος ο θυμός που με διακατέχει αυτή τη στιγμή. Σταματώ γιατί αυτό απαιτεί η ανάγκη να συγκεντρωθούμε όλοι και όλες στο στόχο, που είναι να πλεύσουμε προς τη Γάζα και να αναμετρηθούμε με το σιωνιστικό ναζισμό. Μετά από πολλές ώρες αναμονής και αφού δυο λιμενόμπατσοι έκαναν τον τελικό έλεγχο, αποπλέουμε τελικά στις 20:50, με προορισμό τη Ρόδο. Περισσότερα αύριο, οπόταν θα επιχειρήσω και μια πρώτη γνωριμία με τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής.
Αντρέας Μ.