Προς Θεσσαλονικείς, ια΄ επιστολή φαύλου

Αδελφοί
Το νέο έτος αφίχθη προ δεκαημέρου και οι αναξιοπαθούντες καλικάντζαροι επέστρεψαν στην ανασφάλιστη και εκτός βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων εργασία των (βλέπε βιβλίο Μα-γκίνες) προ πενθημέρου! Αποστέλλω υμίν θερμάς ευχάς με την επισήμανση να προσέξουμε την 20.08΄ της 20.08.2008, γιατί μπορεί και τούμπαλιν να καταστραφεί ο κόσμος, κατά τα γραφάς των σοβαρών εντύπων.
Λοιπόν, μπαίνεις στο διαδίκτυο (internet βαρβαριστί) ή αν είσαι πλούσιος αγοράζεις εφημερίδα (τι γελάτε; ενάμισι χιλιάρικο η μία πήγανε) και βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή. Θα σας πω ένα μόνο, γιατί αν πιαστούμε με όσα βλέπουμε καθημερινά, θα χρειαστούμε καμιά εικοσαριά Εξώστες και θα φρικάρει ο απόγονος των βυζαντινών πατριαρχών κ. Ξιφιλίνος (που έχει και οδό στην Καλαμαριά, αλλά σε τέτοιες συγκλονιστικές αποκαλύψεις θα προβούμε όταν επιστρέψουμε στα περί οδών και τοπωνυμίων. Μείνετε από-συντονισμένοι). Γράφει παραμονές Χριστουγέννων η δημοσιογραφίσκη, κάνοντας copy-paste το δελτίο που της ενεχείρισαν: «Επάρκεια στην αγορά της Θεσσαλονίκης: Θα υπάρχουν 1.500 κατσίκια δηλαδή 9 τόνοι, 7.300 χοιρινά κεφάλια (511 τόνοι) και 1.100 χοιρινά κεφάλια γάλακτος (20 τόνοι)». Το κοιτάς, το ξανακοιτάς και δεν σου κολλάει. Παίρνεις το calculator που λέει κι ο Giorgakis και κάνεις τις απλές διαιρέσεις (να κάτι χρήσιμο που έμαθες κατά την προφυλάκιση στο σχολείο). Και τι διαπιστώνεις; Τα εν λόγω κατσίκια βγαίνουν έξι κιλά έκαστο, τα γουρουνοκέφαλα γάλακτος 18 κιλά το ένα και τα απλά (άνευ γάλακτος) γουρουνοκέφαλα 70 κιλά το ένα! Εβδομήντα κιλά κεφάλι, εκατό οκάδες, 154 λίβρες, 2.470 ουγκιές! Γουάου, τι μου λέτε! Σταθείτε ωρέ παπαγαλόπουλα, ya basta και σεις πίσω τους! Ξέρουμε ότι είμαστε ούφα, μην μας το χτυπάτε. Αλλά, βρήκατε και τα κάνετε, που θα ‘λεγε κι ο Στράτος Κερσανίδης…
Ας αποπειραθούμε να ευθυμήσουμε με ήθη και εύθυμα των εορταστικών ημερών που –ευτυχώς- έφυγαν μαζί με τα λεφτά μας: Φέτος η μόδα πρόσταζε… Ζωνιανά. Όλοι οι ευφυείς αντιγραφείς, έστελναν μαζικά sms με Ζωνιανές μαντινάδες και μας έσπασαν τις επιδιδυμίδες (για τα κορίτσια, απλώς…νεύρα). Τόση έμπνευση πια!...
O tempora, o mor(t)es. Άλλα ήθη κι άλλα εύθυμα, αλλά τα διλήμματα εξελίσσονται: Καραμανλής ή τανκς; Giorgakis ή Μπενίτο; Τσίπρας ή Κουβέλης. Αλέκα ή… τι, αλήθεια;

("Εξώστης" - Θεσσαλονίκη)

Και πριν βέβαια από τους πολέμους η πλουτοκρατική ολιγαρχία υπήρχε και εκμεταλλευότανε την εργασία του λαού. Έως τότε όμως το πράγμα γινότανε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά-καλά: Κάτω από χίλιες δυο ψευτιές και χίλιες δυο προλήψεις και συνήθειες σκεπαζότανε το μεγάλο το κακό. Μα όταν άρχισαν οι πόλεμοι κι εξακολούθησαν τόσα χρόνια και προπαντός μόλις τελείωσαν και ήλθε η εποχή η "ειρηνική" τότε το πράγμα ξεσκεπάστηκε και στου πιο δύσπιστου τα μάτια. Τότε οι φτωχές λαϊκές μάζες άρχισαν καλά-καλά να καταλαβαίνουν ότι οι κηφήνες αυτοί αποτελούσαν μια τάξη, με συμφέροντα δικά της, ξεχωριστά και ότι οι φτωχοί δουλευτάδες των πόλεων και των χωριών είναι μια άλλη τάξη με δικά της κι αυτή συμφέροντα, ξεχωριστά κι αντίθετα προς την τάξη των εκμεταλλευτών. Και τότε άρχισαν να καταλαβαίνουν, καλά, ότι πρέπει να κάνουν αγώνα κοινωνικό, να καταπολεμήσουν την τάξη εκείνη την εκμεταλλεύτρια με τις ίδιες τους δυνάμεις κι όχι να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια την ελεημοσύνη της. Να οργανωθούνε.

Παντελής Πουλιόπουλος

Κυριακή. Σ' ένα βαπόρι
στριμώχτηκαν μπουρζουάδες.
Ξεφωνίζει κάθε αγόρι,
ξεμυξίζουν οι μάμαδες.
Τα σκυλιά δε λογιαράζουν
ο Σηκουάνας πόχει πνίξει,
δε φοβούνται, διασκεδάζουν
την ευγενική τους πλήξη.
«Ω, τι ζέστη, Θεέ μου, βράζει!»
βεβαιώνουν οι κυρίες
κι επιπόλαιες κι γελοίες,
ξεκουμπώνοντας με νάζι
τα χυδαία ντεκολτέ τους,
διευκολύνουν τους εμέτους.

Laurent Tailhade - "Βαρκαρόλα"

Οι μάζες βιάζονται, τρέχουν, διασχίζουν την εποχή με βήμα εφόδου...

Νομίζουν ότι προχωρούν, αλλά απλώς βαδίζουν επί τόπου και πέφτουν στο κενό, αυτό είναι όλο.

Franz Kafka

Όλες οι προσπάθειες να αλλαχτεί ο κόσμος μέσω του κράτους έχουν αποτύχει. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το κατέστησε αυτό πολύ σαφές. Δεν είναι μόνο οι αποκαλούμενες "κομμουνιστικές" χώρες, είναι επίσης η εμπειρία των μεταρρυθμιστικών ή σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο. Ο Lula στη Βραζιλία είναι ακριβώς η τελευταία σε μια μακριά γραμμή απογοητεύσεων. Αλλά είναι περισσότερο από αυτό. Είναι όχι μόνο ότι όλες οι "αριστερές" κυβερνήσεις έχουν αποτύχει να πραγματοποιήσουν τις προσδοκίες των υποστηρικτών τους. Είναι επίσης η εμπειρία των ακτιβιστών ότι η οικοδόμηση για την κατάληψη της κρατικής εξουσίας μάς εμπλέκει σε ένα γραφειοκρατικό, ιεραρχικό, αλλοτριωτικό είδος πολιτικής που είναι σε μεγάλη απόσταση από το είδος της κοινωνίας που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Η κατεύθυνση του αντι-κεφαλαιοκρατικού θυμού μας προς το κέρδος επιρροής ή εξουσίας μέσα στο κράτος, σημαίνει τη διοχέτευση της δραστηριότητάς μας στη λογική της εξουσίας.
Υπάρχει ένας άλλος λόγος επίσης για τους ανθρώπους που στρέφονται μακριά από το κράτος κι αυτός είναι ότι το ίδιο το κράτος αλλάζει. Η αυξανόμενη επιθετικότητα του κεφαλαίου σημαίνει ότι υπάρχει όλο και λιγότερο δυνατότητα επιτυχίας οποιουδήποτε είδους σημαντικής μεταρρύθμισης μέσω του κράτους. Το κράτος κοινωνικής πρόνοιας ήταν ένας τρόπος ενσωμάτωσης των ανθρώπων στο σύστημα, αλλά υπάρχει τώρα πολύ λίγος χώρος για αυτό. Δεν νομίζω ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να επαναδημιουργήσουμε ένα κράτος κοινωνικής πρόνοιας, αλλά μάλλον να χτίσουμε επάνω στον αντι-κρατικό χώρο που ανοίγεται από το στένεμα του ίδιου του κράτους.

John Holloway

Η εθνικότητα του εργάτη δεν είναι σερβική, αλβανική ή ελληνική, αλλά είναι η εργασία, η ελεύθερη σκλαβιά, το παζάρεμα του εαυτού του. Η κυβέρνησή του δεν είναι ούτε σερβική ούτε αλβανική ή ελληνική, είναι το κεφάλαιο. Ο αέρας της πατρίδας του δεν είναι ούτε σερβικός ούτε αλβανικός ούτε ελληνικός, είναι η μολυσμένη ατμόσφαιρα του κοινωνικού εργοστασίου. Το έδαφος που του ανήκει δεν είναι ούτε σερβικό ούτε αλβανικό ούτε ελληνικό. Βρίσκεται μερικά μέτρα κάτω από τη γη.

Karl Marx - "Η αυταπάτη της εθνικής οικονομίας"